ساقههاى بارور در آغاز بهار و ساقههاى نازا در ارديبهشت و خرداد ظاهر مىشوند .
ساقههاى بارور كوتاهتر و ضخيمتر از ساقههاى نازا است و به رنگ مايل به قرمز و فاقد دانههاى كلروفيل به نظر مىرسد . قسمت مورد استفاده دم اسب ، پايههاى نازاى آن است كه داراى ذرات كلروفيل مىباشند . خشك كردن ساقههاى گياه در گرماى خورشيد يا در دستگاههاى خشك شونده انجام مىشود . خشك شده را مىتوان به صورت گرد نگهدارى كرد .
تركيبات شيميايى :
قسمتهاى مختلف اين گياه داراى اسيد سيليسيك ، اكساليك ، ماليك و آكونى تيك ، يك ماده تلخ ، يك ماده رزينى ، به مقادير كم از مواد چرب ، املاح آلومينيوم و پتاسيم و نوعى ساپونين به نام اكوئى ستين
EQUISETINE
است . ماده اخير بر اثر تجزيه به اكوئى ستوژنين
EQUISETOGENENE
فروكتوز و آرابينوز تبديل مىشود . خاكستر اين گياه داراى 64 / 70 درصد سيليس
DEBLOCK
( در سال 1923 ) است ، مقدار آن در گياه
مسن و نمونههايى كه در خاك رُس رشد پيدا نموده باشند ، زيادتر است .
خواص :
در قرون وسطى براى دم اسب اثر بند آورنده خون قائل بودند .
SEB . KNELPP
در سال 1890 ميلادى آن را از نظر دارا بودن خاصيت بند آورنده خون ، يك گياه دارويى بى نظير اعلام داشت .
دم اسب اثر مدرّ قوى ، بند آورنده خون ، ترميم كننده انساج و تأمين كننده عناصر معدنى بدن دارد بطورى كه از اين نظر مىتوان آن را در درمان بيمارى سل ، از داروهاى مؤثر و مفيد به حساب آورد . در استعمال خارج ، داراى اثر ضد عفونى كننده و التيام دهنده زخمها است . جوشانده دم اسب ترشحات ادرار را به وضع قابل توجهى افزايش مىدهد ، از اين جهت طبق بررسيهاى
W . BOHN
كه در سال 1927 ميلادى صورت گرفت ، دم اسب دارويى مؤثر در رفع استسقاء و آب آوردن انساج اعلام شد . ضمنا ادامه