دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 555

اين ادويه مىتواند در مورد بيماران مبتلا به ديابت ( امراض قند ) مؤثر شود و آنها ممكن است در آينده بتوانند براى تنظيم قند خون خود ، از اين ادويه استفاده كنند . اين ادويه معطر عسلى رنگ كه در كتاب الهى « انجيل » از آن سخن گفته شده است ، مدتهاى طولانى ماده مشترك بسيارى از معالجات طب سنتى بوده و در درمان عفونتها ، اختلالات گوارشى و بيماريهاى قارچى از آن استفاده شده است . لبنانىها از دارچين به عنوان محركى در درمان سرماخوردگى ، روماتيسم و كنترل ريزش آب دهان در نوجوانان و افراد مسن استفاده مىكردند . همچنين ، ماده فعال اصلى در دارچين به نام « سينامالدهايد » حاوى تركيبات ضد زخم معده است كه سبب تحريك مغز نيز مىشود . دارچين پوست جوان درخت هميشه سرسبزى در آسياى جنوب شرقى است كه هر سال دو بار از ساقه‌هاى جوان درخت به دست مىآيد . ابتدا ، جوانه‌ها را به يكديگر مىبندند و روى آنها را مىپوشانند و بعد از چند روز ، پوست آنها را جدا مىسازند . آنگاه پوسته‌ها را در مجاورت نور خورشيد خشك كرده و سپس به صورت شاخه‌اى يا به شكل پودر شده به بازار عرضه مىكنند . ناگفته نماند كه از اين ادويه در فرآورده‌هاى مختلفى نظير عطر ، خميردندان و خوشبو كننده‌ها نيز بهره مىجويند . « 1 » صور دارويى : دارچين در مصارف داخلى به صورت گرد و به مقدار 5 % تا 5 گرم ، آب مقطر به مقدار 10 تا 60 گرم مخلوط در يك پوسيون ، تيزان 8 در هزار ، تنطور 5 / 1 به مقدار 5 تا 15 گرم ، مخلوط در يك پوسيون و غيره مصرف مىشود . « 2 »