بهترينش آن است كه بوى خوش دارد و تند مزه است و زبان را نيازارد ، رنگش صاف و بدون مزه است . بهترين دارچين آن است كه در ابتداى آزمايش بينى را از بوى خود چنان پُر كند كه نگذارد نوع بدتر از آن را حس كنيم .
روايت :
در طب الائمه به نقل از يكى از پيغمبران چنين دستور آمده است : يك رطل خيار چنبر كوبيده در يك رطل آب يك روز و شب خيس مىشود ، سپس صاف مىگردد و صافش گرفته ناصاف آن را دور مىريزند و بعد آن صافى را در يك رطل از عسل قرار مىدهند و يك رطل فشرده گلابى و چهل مثقال روغن گل ، سپس در آتش ملائم پخته مىشود تا به يكديگر غالب شود . بعد آن را از روى آتش پائين مىآورند تا سرد شود ، وقتى كه سرد شد با آن فلفل و دارفلفل و قرفه فرنفل و زنجبيل و دارچين و جوزبوا از هر يكى سه مثقال كوبيده و الك كرده باشد و موقعى كه اين اجزاء مخلوطى در آن قرار داده شد آنها را با يكديگر كاملا معجون و تخمير كرده در يك ظرف سفالى يا يك ظرف شيشهاى و هر روز دو مثقال از آن ناشتا مىخورند و به اذن پروردگار به آنچه گفته مىشود مفيد است كه از آن مرضها يرقان و تب سخت و سفت مىباشد .
مزاج : گرم و خشك است .
تركيبات شيميايى :
دارچين سيلان داراى آميدون ، موسيلاژ ، تانن ، يك ماده رنگى ، اكسالات كلسيم ، قند ، مانيت ، سينامومين ، اسانس و رزين است .
اسانس دارچين كه تنها قسمت مهم دارچين است به مقدار يك درصد در پوست گياه مذكور وجود دارد و از تقطير آن با آب نيز حاصل مىشود . اين اسانس در صورت تازه بودن ، به رنگ زرد روشن است ولى به مرور زمان به علت اكسيده شدن ، به رنگهاى زرد طلايى و سپس قهوهاى مايل به قرمز در مىآيد .