دارچين و كاسيا يك ماده قيمتى و خوشبو از جانب حكماء و ديسقوريدس نوشته شده است . اسامى يونانى آن از لغت فينقى گرفته شده و نيز در لغت عبرى همان اسامى متداول گشته است .
GALEN
توضيح داده كه دارچين و كاسيا يك نوع مىباشد و لكن
CASSIA
از
CINNAMON
در ارزش جنس كمتر است . ديسقوريدوس انواع زيادى از آن را بيان كرده و نيز در بازار هند انواع زيادى از آن به فروش مىرسد . اولين بار در سال 1770 در سريلانكا كاشته شد و قزوينى در قرن سيزدهم در باره آن نوشته
CASSIA
به نام
KUEI
از چينىهاى قديم نوشته شده گفته مىشود كه 2500 سال قبل از مسيح در مستند چين نام آن موجود است در قرن هشتم در مستند چين آن را به نام
TIEN - CHU - KUEI
نوشته آن تين چو در قديم آنها به هندوستان مىگفتند ، يعنى كاسياى هند .
پوست انواع مختلف آن فروخته مىشود هندوهاى قديم آن را به نام توچ يعنى پوست ، گوداتوچ ( شيرين ) ( پوست شكر ) و درخت آن را توچ سارا يعنى داراى پوست خوب و توك سوداوى ( داراى پوست شيرين ) مىنامند .
افراد محلى آن را به عنوان خوراكى مصرف مىكنند . دارچين به وسيله عربها به ايران وارد شد . عربها آن را قرفة الدارسين يا فقط قرفه مىگويند و اين اسم با كمى اختلاف به اسم قلفه دارچين مالابار در بازار بمبئى به فروش مىرسد . به دارچين هندى تج مىگويند و به صورت عامه ، دارچين و تج به اقسام مختلف آن گفته مىشود . ابن سينا هم از
ديسقوريدوس متابعت كرده و دارچين و تج را سليخه نوشته است .
لكن اطباى جديد تحقيق كردهاند و فرق بين دارچين سيلانى و كاسياى چينى و كاسياى هندى را فهميدهاند . حاجى زين در سال 1368 بيان كرده كه نوع سيلانى بهترين نوع آن است و در باره سليخه مىگويد كه آن را قثيا
CASSIA
مىگويند و آن پوست درخت سليخ است و اقسام مختلفى دارد . بهترين آن قرمزرنگ است و ذائقه آن تلخ و قابض است و نوع سياه آن بد است و در آن شيرينى مثل دارچين چينى نيست . و ذائقه آن