دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 551

) پوست ميخك ) مىگويند . كاسيا و روغن كاسيا را از چين وارد كرده و در طب هند استعمال مىكنند . دارچين ضد خونريزى است . « 1 » اين گياه در هندوستان و چين مىرويد ، شاخه‌هاى آن دراز و باريك و به شكل بوته ، بلنديش به پنج تا هفت متر مىرسد . برگ آن شبيه به برگ بيد و پوست آن را هم دارچينى مىگويند ، شاخه‌هاى درخت را از درازى شكاف مىدهند و چند روز مىگذارند تا پوست آن جدا شود ، بعد آن پوستها را جمع مىكنند و براى خوشبو كردن اغذيه به كار مىبرند . در ميان كردها دم‌كرده پوست آن را با زنجبيل براى تسكين درد و سردرد و سرماخوردگى و زكام به مصرف مىرسانند . « 2 » دارچين درختى است كوچك ، هميشه سبز كه از تمام قسمتهاى آن بوى معطر دارچين استشمام مىشود . از مشخصات آن اين است كه برگهايى به وضع تقريبا متقابل ، بيضوى دراز ، نوك تيز ، كامل ، بى كرك ، صاف و شفاف در سطح فوقانى پهنك و غبارآلود در سطح تحتانى آن دارد . « 3 » گلهاى اين گياه كه در فاصله ماه‌هاى بهمن تا اوايل فروردين ظاهر مىشود ، منظم ، به رنگ سفيد مايل به زرد و مجتمع به صورت خوشه منشعب و در حال دوسويه مىباشد . قسمت گوشتدار ميوه نيز رنگ مايل به سبز دارد و درون آن دانه‌اى با مغز روغنى مشاهده مىگردد . شيخ مىفرمايد : دارصين يا دارچين : چندين نوع دارچين است و نامهاى متعدد دارد : دارچين خوب ، كه به سياهى مىزند و كوهى و ستبر سات ( غليظ ) . دارچين سفيد و سست كه ريشه‌اش از هم پاشيده و سياهرنگ است ، دارچينى كه به سبز رنگى مايل و مزه‌اش همان مزه سليخه ( دارچين ختايى ) است .