است نبايد اشتباه شود . اطباى اروپا فوايد خارخسك محلى را تأييد كردهاند و در طبابت اروپا معروف و استعمال شده است و در امراض جريان ، احتلام ، سلسلة البول و ضعف باه مصرف مىشود .
رنگ : گلش زرد .
ذائقه : بىمزه .
مقدار خوراك : از 5 تا 7 گرم .
محل حصول : پاكستان ، ايران و هندوستان مىباشد و غالب در نواحى خشك شمال ايران ، اطراف تهران ، كرج ، راهجرد قم ، آذربايجان ، خراسان ، شاهرود . . . .
مصلحش : شير گاو و بادام .
بدلش : كنار دشتى ، نبق بيابانى همراه با عصاره برگهاى كنار دشتى است .
طريقه استعمال :
يك ميوه بوته خارخسك را با يك سطل آب جوشانده درست كرده يك اونس 200 گرم از آن را به بيمار مىدهند . ميوه آن يك روغن سبز رنگ ، مقدارى ريزين و در عصاره الكلى آن نوعى ماده
alkoloid
وجود دارد . نيز صمغى از آن حاصل مىشود كه مشابه صمغ عربى است . « 1 » انگليسى :
lampourde
فرانسه :
lampourde
هندى : گوكروكلان . در مناطق گرم هند ، سيلان و اروپا روييده مىشود .
ديسقوريدوس بيان كرده است كه براى رنگ كردن مو چگونه از اين گياه استفاده كرده و نيز بيان كرده كه براى خوابانيدن ورم مفيد است نام عمومى كه به اين گياه داده شده به سبب وجود مادهاى زرد در آن است لكن اسم علمى آن :
ray
bauhin
matthiolus
spitzklette
stewart
smith
loureiro
zander
ash
fat
albuminoids
هامش
( 1 ) - فارماكوگرافيا ، ج 3 ، ص 34 .