حلتيت را قبل از استعمال سرخ كرده فايده آن بيشتر مىشود حلتيت را مسكن در بيماريهاى اعصاب دانسته و گفتهاند كه استعمال دائمى آن انسان را از مرض مالاريا محفوظ نگه مىدارد استعمال حلتيت از قديم رايج بوده است .
اطباى مسلمين مخصوصا ابنسينا دو نوع از آن بيان كرده است يك نوع : طيب ( نوع خوب ) ، نوع دوم : منتن ( بدبو ) .
على استخرى در قرن دهم بيان كرده كه حلتيت ما بين سيستان و مكران زياد مىشود و اهالى آنجا از آن براى ذائقه دادن به غذا استفاده مىكنند .
عالم جغرافيا ادريسى در بيان بابت قرن دوازدهم نوشته كه حلتيت در افغانستان زياد مىشود حاجى زين داروساز گياهى در قرن چهاردهم بيان كرده كه حلتيت دو نوع است يك نوع خوب سفيد و دوم بد و سياه است .
حكيم محمد مؤمن از شيراز در قرن هفدهم بيان كرده كه حلتيت دو نوع است نوع اول طيب سرخ رنگ است و از بوته كله پر حاصل مىشود و نوعى منتن و بوى بد دارد و ذائقهاش بد است و آن را در اصفهان انگشت گنده مىگويند .
آقاى
aitchison
كه به شرق ايران سفر كرده بود در افغانستان كشف كرده كه در آنجا حلتيت را كما مىگويند و صمغ آمونياك را كندل كما مىگويند و كما را بر درخت حلتيت مىمالند تا بين انگوزه كما و كندل كما فرق آنها معلوم بشود .
شاخههاى گلدار انجدان بعنوان سبزى خورشتى خورده مىشود ( اين را
pliny
بيان كرده است ) آقاى
goibourt
در سال 1850 اولين نويسندهاى در اروپا است كه فرق بين
asafoetida
هند كه آن را هينگ گويند و اورپى كه در كتاب دستور ادويه است و به آن هينگرا مىگويند واضح كرد
flukiger
از حلتيت سرخ رنگ روغن حاصل كرد .
حلتيت نوع عادى تقريبا 1007 درصد
petroleum ether extract
دارد و حلتيت نوع خوب تقريبا 10011 درصد از همان ماده را دارا مىباشد . « 1 » ferula foetida regel
نوعى صمغ است كه در ايران و افغانستان جمع آورى
هامش
( 1 ) - فارماكوگرافيا ، ج 2 ، ص 141 .