دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 69

رزين و . . . است . آلو در اكثر نقاط ايران مىرويد . آلو درختى است از تيره گل سرخيان از دسته باداميها ، با گلهاى سفيد كه گلهايش قبل از برگها در آغاز بهار ظاهر مىشود و داراى انواع : آلوبخارا ، آلوسياه ، آلوزرد ، آلوقيصى ، آلومويزى و آلوىكوهى است . « 1 » آلوبخارا ميوه درختى معروف است كه ساق آن شبيه به ساق قراسياى املس و برگ آن شبيه به برگ سيب است . آلو شامل بستانى و كوهى كه هر كدام داراى انواع گوناگونى است و در طب منظور نوع سياه و بزرگ و نوع زرد آن مىباشد . شيخ گويد : نوع بستانى ، سياه و زرد آن قوىتر از از سرخ است . در كتاب صيدنه نوشته شده است كه شاه آلو بهترين نوع آن مىباشد . « 2 » بهترين آلو نوع برقانى است كه داراى طعمى املس ( ترش و شيرين ) است . « 3 » كسى كه معده‌اش خالى باشد و آلوبخاراى شيرين را مصرف كند ، دافع عطش و ملين است . نيز حرارت و صفرا را تنظيم مىكند . بيخ آن قابض است . و صمغ آن مثل صمغ عربى است . « 4 » بهترين نوع آلو را بستى يا قومشى گويند كه پرگوشت است . « 5 » آلوبخارا داراى دو نوع باغى و كوهى است كه باغى آن به چند قسم ذيل تقسيم مىشود : 1 بزرگ و سياه رنگ كه عموما اسم آلو بخارا براى اين نوع به كار برده مىشود . 2 زرد رنگ آن را آلوچه مىگويند . 3 سفيد رنگ آن را در عراق شاه آلوچ ، شاه آلو و آلوچه سلطانى مىنامند . 4 سرخ رنگ آن كه بسيار كوچك و ترش است .