ميوه‌اش به شكل كپسول و قهوه‌اى رنگ است . از پياز آن در تداوى به عنوان مقوى قلب و ادرارآور و در استسقاءها ( خصوصا استسقاء قلبى ) و همچنين به عنوان خلطآور در برونشيت‌ها و سياه‌سرفه به كار مىرود . « 1 » نرم كننده است و لزجى دارد و اگر سوخته آن را ( در كچلى ) با عسل معجون كنند و بر سر مالند علاج داء الثعلب ( گرى ) ، داء الحيه است و اگر قى نمايد گلو را زبر مىكند و در علاج برونشيت ، خرخر سينه و سرفه هميشگى خوب است . « 1 » اسقبل شبيه به پياز است و در بيماريهاى سر مثل غش ، ماليخوليا ، استرخا ( فلج ) ، لقوه ( فلج نيمى از صورت ) ، نسيان ( فراموشى ) و براى تقويت چشمها به كار مىرود . كمك به گوارش مىكند و همچنين در سنگ مثانه سختى ادرار و غيره مورد استفاده بوده است . مقدار خوراك آن يك مثقال ( پنج گرم ) با شربت بوده است . رازى گويند : جهت صرع ( غش ) و ماليخوليا سودمند بوده و خوردن آن چشم را تيز گرداند و ربو ( تنگى نفس ، آسم ) و سعال مزمن و صلابت سپرز و عرق النساء و استسقاء را نافع بود . « 2 » پياز سيل اثر تحريك كننده بر روى پوست بدن دارد و اگر بر روى پوست بدن اثر داده شود توليد قرمزى و حتى تاول مىكند . تأثير آن بر روى مخاطهاى بدن شديدتر است .