زكام ، خشونت حلق و زبان ، وسواس ، ضعف قلب و مغز ، سوزش ادرار ، سقط جنين ، برونشيت و سل مىباشد . ماليدن آب آن بر محل خارش ناشى از گرمى مفيد است ، جوشانده برگ آن نافع يرقان و پخته « به » مخلوط با انزروت ( نيم كيلو همراه با 2 مثقال انزروت ) نافع امراض سينه مىباشد . « 2 » و همچنين داراى خواص زير است :
مقدار مصرف :
به شكل موسيلاژ مصرف مىشود ( يك قاشق مرباخورى از دانه « به » را در يك فنجان آب ولرم بريزيد تا متورم شود و سپس دانهها را از موسيلاژ حاصل جدا كنيد ) . از ميوه كامل « به » كه در آب متورم شده است نيز استفاده مىشود . از طريق خوراكى اين موسيلاژ به عنوان يك مسهل ملايم مصرف مىشود . همچنين به شكل غرغره يا دهان شويه براى رفع التهاب گلو و دهان از آن استفاده مىشود . « 1 »
* بهارنارنج
تعريف :
گلهاى درخت نارنج ، بهارنارنج ناميده مىشود . بهار نارنج در حالت تازه داراى بوى معطر و مطبوع و طعمى پسنديده است ولى پس از خشك شدن ، بوى آن ضعيف مىگردد .
خواص :
براى مصارف داروئى ، بهارنارنج را به حالت غنچه نشكفته ، هنگام صبح پس از آن كه ذرات شبنم خشك گرديد ، از درخت مىچينند و سپس به سرعت در تاريكى خشك مىكنند . بهارنارنج تازه در تهيه آب مقطر بهار نارنج و اسانس نرولى به كار مىرود .
هامش
( 2 ) - حكيم اسفنديارى .
( 1 ) - گياهان دارويى ، پروفسور هانس فلوك ، ص 64 .