بان درختى است بزرگتر از درخت گز و برگهايش شبيه درخت كرچك مىباشد .
داراى ميوهاى كوچكتر از پسته است كه در غلاف مىباشد . دانه ، برگ ، ريشه ، گل ، روغن و پوست بان مورد استفاده طبى دارد . مزاج بان گرم و خشك در درجه دوم است .
بان مفيد براى بيماريهاى : خارش پوستى ، جدا شدن پوست از بدن ، ورمهاى سخت ، درد دندان ، انسداد جگر و طحال ، لكههاى صورت ، زگيل ، دمل ، خونريزى ، تب كهنه ، بواسير ، شپش سر ، كرم ، جذام ، ضعف باه ، درد گوش ، لكنت زبان ، ورم لثه ، آسم و لبماگو
مىباشد .
مقدار خوراك پوست آن 7 گرم و تخم آن از ربع تا نيم گرم مىباشد . بان مضر جگر و معده است و مصلحش باديان مىباشد و در ايران روئيده مىشود .
بان درختى از تيره بانها جزو راسته دولپهايها است .
بعضى نوشتهاند حب البان را به هندى بكائن و به فرنگى نوزانكون ناريه مىنامند كه در ميان هر دو فرق مىباشد . و به قول بعضى ميوه آن را خولان مىگويند ، به سريانى فستقاشيول و به عربى فتق حجيم نامند .
درختى است به ارتفاع 10 تا 13 متر كه چوب نرم ، محصور در لايه ضخيم چوب پنبه و پوستى به رنگ مايل به خاكسترى و شكافدار دارد . در ايران نمىرويد . در دامنههاى كم ارتفاع هيماليا ، هند و برمه پراكنده است . در پائيز گل و در زمستان ميوه مىدهد . قسمت مورد استفاده اين درخت ، ريشه يا پوست آن ، برگ ، گل ، ميوه ، دانه و روغن حاصله از آن است .
روايت :
از امام صادق عليه السلام نقل شده : روغن بان روغن نيكويى است و در حديث ديگر نقل شده است : شخصى به آن جناب شكايت كرد از تركهايى كه در دست و پايش پيدا شده بود ، فرمود : پنبه را بگير و روغن بان بر آن بريز و بر ناب خود بگذار يا خود روغن را در ناف بريز ، آن شخص يك مرتبه اين كار را انجام داد و ناراحتى او از بين رفت .