باميه كم غذا و مفيد براى اشخاص گرم مزاج و سرفه خشك است . و نيز مولد منى و مقوى باه است . « 2 » باميه اشتهاى به غذا را زياد ، سرفه را درمان و فساد خون ، بلغم ، صفرا و سودا را رفع مىكند و به علت داشتن ماده ضد عفونى كننده ، كرم معده و كرمك را از بين مىبرد . آب خيسانده ساقه بوته باميه مفيد تبهاى كهنه است مشروط به اين كه چند روز متوالى از آن بياشامند . گل باميه مسهل صفرا و سودا و بلغم مىباشد . باميه داراى ويتامين

مىباشد ، از فساد خون جلوگيرى مىكند و اعصاب را تقويت مىنمايد . در روى پوست و كركهاى باميه مقدارى منگنز و كوبالت وجود دارد ، كه غذاى غدد داخلى بوده و ترشح آنها را تنظيم مىنمايد . « 1 » ميوه آن لعاب فراوان و اثر مقوى معده و نرم كننده دارد ولى مصرف آن معمولا سوء هضم ايجاد مىنمايد . برگهاى آن به عنوان نرم كننده و به صورت ضماد مورد استفاده قرار مىگيرد . لعاب ميوه و دانه گياه در بيمارى سوزاك و همچنين در مواردى كه تحريك مجارى دستگاه تناسلى ، ادرارى در بين باشد اثر معالج ظاهر مىكند . براى بيماران مبتلا به برونشيت نبايد تجويز شود .

باميه در ايران پرورش مىيابد . « 2 » * بان