پاتنگان را به لغت سريانى پروحى گويند و صاحب المشاهير گويد به لغت عرب مغذ گويند و حدق نيز گويند « 3 » . بادنجان معرب از فارسى است و به عربى وغد گويند . « 4 » بادنجان به اردو : ينگن . طبى :
بادنجان : ذائقهاش بى مزه . مزاج : گرم و خشك در درجه دوم . خواص : براى امراض جگر منفعت دارد و كسانى كه گرم مزاجند نبايد بخوردند و اگر اين را بريده با دارچوبه بر روى محل ضرب ديدگى بگذارند نافع است . « 5 » مزاج بادنجان گرم در درجه دوم و خشك در درجه سوم است . مضر براى درد پهلو و بواسير مصلحش روغن زرد است . منفعت خاص : مقوى معده مسكن دردها است . « 1 » نمكياتى به نام سلانين در انواع بادنجان حاصل مىشود . « 2 » قابض ، نفاخ و مسدد است ، محلل و مسكن اورام است . « 3 » بادنجان كه به عربى باذنجان هم گفته مىشود گياهى علفى است كه داراى ساقه نسبتا ضخيم و اعضاى پوشيده از تارهاى ريز و آرد مانند كه منشأ اصلى آن احتمالا در آسياى جنوبى بوده است . برگهاى بزرگ با ظاهر كلى بيضوى به طول 1018 سانتىمتر با كناره موجدار يا لوبدار دارد . گلهاى بنفش روشن آن ممكن است حالت منفرد يا مجتمع به تعداد چندتائى داشته باشد ولى آنچه مسلم است در حالت اخير فقط گل تحتانى ايجاد ميوه مىكند در حالى كه در گياه وحشى كه معمولا خارهاى ريزى در سطح اعضاى هوايى آن ديده مىشود همه گلهاى يك گل آذين تبديل به ميوه مىگردد ، كاسه گل آن مركب از لوبهاى بيضوى دراز و نوك تيز است و در طى دوران رسيدن ميوه نيز به رشد كامل خود مىرسد و به روى آن باقى مىماند ميوهاش گوشتدار و مسخن است و ابعاد و شكل ظاهرى آن در نژادهاى مختلف پرورش يافته تفاوت مىنمايد . ميوه رسيده آن به مصرف تغذيه مىرسد . در روايات متعددى از ائمه عليه السلام از خواص بادنجان چنين آمده است : بادنجان حكمت