هم زده ، پس از قوام و پخته شدن و مخلوط گشتن ، آن را به حالت گرم در يك ظرف سفالى ريخته و سر آن را بسته و زير جوى يا خاك پاك در ايام تابستان پنهان مىكنند وقتى كه زمستان رسيد ، در هر صبح به اندازه گردو بزرگ از آن ناشتا مىخورند كه اين دواى كامل بر هر مرض بزرگ و كوچك است . اين داروى آزمايش شده و معروف نزد مؤمنين مىباشد . « 1 » در صورت تازه بودن رنگ آبى روشن دارد . ولى بتدريج كه كهنه مىشود ، مايل به قهوه‌اى مىگردد و رسوب مىدهد . بوى آن قوى و كافورى و طعمش معطر و سوزاننده است . وزن مخصوص آن در گرماى 15 درجه بين 905 / 0 تا 918 / 0 و واكنش آن كمى اسيدى است . اين اسانس در اتر حل مىشود .