مىباشد و نام ديگر آن ارونيا است . « 1 » ارونيا ، زعرور است . « 2 » زعرور بر وزن عصفور ميوه‌اى است كه به فارسى گيل و به تركى ازگيل مىگويند . « 3 » زعرور را به تركى يميشا گويند . « 4 » و به فرانسوى

و اسم علمى يونانى آن را حادى المقدقه مىگويند . ازگيل را به عربى زعرور ، ذو ثلاثة حبات و شجرة الدب گويند . اين گياه نوعى از آلو است و گويند : صحيح‌ترين آن ، سيب صحرايى است و به فارسى دولانه ، كيل و كالنج ، به شيرازى ليلك و به اصفهانى گويج گويند و سرخ رنگ است . « 5 » در سوريه آن را مشمله مىنامند كه آن كلمه تركى است و مصريها نيز به همين نام مىشناسند . « 6 » ازگيل را به فارسى كنوس و به انگليسى ژرمانى و در كتب قديم زعرور كبير و كنوس طبرى ناميده‌اند . « 7 »

سرد و خشك در درجه اول است و معده را قوى مىكند و صفرا را مىشكند و يبوست‌آور است . « 8 » بعضى گويند سرد و تر است و قبض و از سنجد قابض‌تر است .

قابض و مسكن تندى صفرا و خون و قى است و جهت اسهال و تقطير البول مفيد و اشتهاآور است ، مقدار خوراك آبش تا بيست و پنج مثقال است . « 9 » در بيشتر خواص با زالزالك مشترك است . داراى ويتامين