ملاحظه شود :
اول ، بزرگوارى و شخصيت بىمانند مسلم بن عقيل از نظر خلوص و ديندارى و وفادارى كه اساس انتخاب و نظر خداجويانهء امام است كه اساس امور نزد آنها بر تقوى و پرهيزكارى است نه پيشرفت سياست و تقدم در امور دنيوى كه مورد نظر دنياداران است و اين موضوع از نظر تعبيراتى كه در نام امام راجع به او شده است و او را برادر و مورد اعتماد معرفى كرده است به خوبى روشن است .
دوم اينكه حركت ابى عبد اللَّه براى شهادت و فداكارى بود و در وضع پيچيده و نكبتبار و سياست سياهكارى معاويه و يزيد براى روشن شدن افكار جز فداكارى و مظلوميت راهى نبود و بايد با خون شخصيتهاى لايق و معينى اين نقشهء شهادت انجام شود كه مسلم بن عقيل در ميان خاندان بنى هاشم شايسته و آمادهء اين مقام و اين مأموريت بود و ديگرى به جاى او قرار نمىگرفت .
2 - موضوع رفت و آمد ميان كوفه و مكه و روابط با امام مظلوم كه اعلان مخالفت با حكومت مقتدر بنى اميه بوده است ، چه صورتى داشته ؟
و آيا تمام اين اقدامات بطور محرمانه و سرّى انجام مىشده و يا آنكه آشكار و علنى بوده و از روز خروج امام حسين ( ع ) به مكه ، جبههء مخالفت متشكل بوده است ؟ البته بعد از مرگ معاويه ، محيط كوفه و مكه تا حدّى از نفوذ مركزى شام شانه خالى كرده بود و براى مظاهرات آزاديخواهى در حدود مقررات اسلام و اظهار مخالفت با خودسرىها و
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 110
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص١١٠