يافته و از بين رفت تألمات و هيجانات عصبى موجب بروز آن مىشد . در اثر خوردن خاكشير حال بيمار رو به خوبى گذاشت . تا بدين حد كه دو سه كيلومتر پيادهروى مىكرد بدون آنكه احساس خروج مقعد نمايد و اين بهبودى باز هم بيشتر شد . تنها بعد از تخليه ، مقعد بيرون مىآمد و اگر آن را بدرون مىكرد مجددا بيرون زده مىشد . بالاخره معلوم گرديد بسبب آن است كه تخليه روده بطور كامل انجام نگرفته و مقدارى از مدفوع در راست روده هنوز بجاى مانده است . بنابراين با عمل كامل تخليه و پاك شدن رودهها اين ناراحتى ديگر بر او عارض نمىشد .
روزهاى ديگر كه مقعد بيرون مىآمد متوجه مىشد كه تخليه ناقص صورت گرفته . لذا دوباره به تخليه كامل مىپرداخت و ديگر مقعد بيرون زده نمىشد و مىتوانست راه زياد هم برود .
خلاصه با پيروى از دستورى كه دادم يعنى همين خاكشير از خطر نجات يافت . منتهى بايد روزى دوبار در ساعات معين و هربار نزديك 20 دقيقه به تخليه بپردازد تا روده كاملا پاك و دست آخر به صورت رقيق و آبكى كار كند آنگاه برخيزد .
بيمار اظهار مىدارد با خوردن خاكشير مقدار مدفوع از گذشته بيشتر شده و آسانتر دفع مىگردد ضمنا گاهى رنگ آن تماما به تيرگى و سياهى مىگرايد .
توضيح آنكه چندين نفر ديگر نيز طبق همين دستور رفتار مىكردند و همين نتايج را گرفتند . حتى در يك كودك نيز همين اثرات ديده شده است .
بيمار مذكور با استفاده از خاكشير نه تنها جهاز هاضمه بلكه ناراحتىهاى ديگر اعضايش نيز رو به خوبى گذاردند . بر وزن بدن او هم افزوده گرديد . چربى در بدن پيدا شد .
روحا به عكس سابق خوشبين شد . مهمتر از همه اينكه بينى او بهبود يافت . ديگر زكام نمىشود . بواسطه ورم بينى خلفى كه خلط از راه حلق به درون دهان وارد مىشده اينك ديگر ترشح و نمى بوجود نمىآيد . با آنكه اغلب با بيماران مبتلا به گريپ معاشر است دچار بدان نگرديده است .
ديگر آنكه هرگاه آفتاب به سر و روى او مىتابيد سردرد مختصرى با حالت تهوع و زكام خفيف و دهان دره و خميازه بر او عارض مىگشت . ازاينرو هميشه سر و گردنش را از تابش خورشيد دور نگهميداشت . اين تأثير نيز خيلى كاهش يافت . همچنين گاهى از دود چپق و سيگار سردرد مىگرفت مخصوصا در حمام يا پس از خروج از حمام كه اين حالت نيز تخفيف زياد يافت .
بيمار اظهار داشت با وجود بهبودى زياد چنانچه يك دفعه سخت عصبانى شوم مقعد بيرون مىزند . پس از چند ساعتى استراحت موقوف مىشود . او متوجه شده است كه پس از
راز درمان ( رساله اى در پزشكى سنتى و گياه درمانى ) ( فارسى ) — صفحة 166
مساهمون: عبد الله احمديه
ص١٦٦