فصل بيست و چهارم نمايش در گيلان
نمايش ، هنر زندگى آدميان از آغاز تا امروز است . از اينرو ، بررسى سير تكاملى هنر نمايش در هر جامعهاى ، بستگى كامل به كنكاش در تمدن و فرهنگ آدميان آن منطقه ، از آغاز شكلگيرى آنان تا به امروز دارد .
پژوهشگران به كمك علم تاريخ ، جامعهشناسى و مردمشناسى تاريخى و با توجه به دستاوردهاى بهجاىمانده از انسانهاى دوران ماقبل تاريخ و نقوش غارها و سفالينهها و نظائر آنها ، توانستهاند انگيزههاى اوليه توجّه انسان را به نمايش ( تقليد ) تفسير كنند . « 1 »
در مرحلهء اجتماعى زندگى انسان ، نمايش ، با زبان گوياترى حضور خود را در جامعه بازمىيابد . به همين دليل مىتوان گفت كه « هنر نمايش يا تقليد ، محصول زندگى اجتماعى انسان است و انعكاس بسيارى از تضادهاى اجتماعى و روابط قشرها و گروههاى جامعه را در آن مىتوان ديد . از اينرو ، بررسى دقيق هنرهاى نمايشى يك جامعه يا يك قوم به عنوان نماد فرهنگى ، با زيربناى اقتصادى ، براى شناخت تاريخ اجتماعى آن جامعه ، حائز اهميت فراوان است . » « 2 »
در ايران ، پژوهشهاى نمايشى - به مفهوم عام - با توجه به يافتههاى باستانشناسى و نيز نقوش غارها به صورت جدى انجام نگرفته است . در ميان يافتههاى باستانشناسى پيش از اسلام و حتى بعد از آن اشياء و آثار فرهنگى
هامش
( 1 ) . براى اطلاع بيشتر نگاه كنيد به : تاريخ تآتر جهان ، اسكار . گ . براكت ، ترجمهء هوشنگ آزادىور ، نشر نقره با مشاركت انتشارات مرواريد ، تهران 1363 ، جلد 1 ، صفحه 11 و 53 .
( 2 ) . پايگاه اجتماعى نمايشهاى عاميانه در مازندران و گيلان ، محمد مير شكرائى ، مجلهء صحنهء معاصر ، شمارهء دوم ، 1360 ، صفحهء 53 .