كشتىگيران كشتى گيلهمردى در مسابقات قهرمانى سال 1346 گيلان .
استثناى پاها ) به زمين برسد . كشتىگيران مبارز با مشت و با پا همديگر را مىزنند و سعى مىكنند تا حريف خود را مغلوب كنند . كشتىگير بازنده پس از پوشيدن نيمتنه خود به تماشاچيان ملحق مىشود و اجازه ندارد به دسته كشتىگيران بپيوندد . دوستان پهلوان پيروز وارد ميدان شده پيشانى دوست برنده خود را مىبوسند . عدّهاى هم براى ابراز خوشحالى كلاههاى خود را به هوا پرتاب مىكنند و چماقهايشان را به هم مىكوبند .
پهلوان ، مقابل كدخدا جستى مىزند و انعام مختصرى مىگيرد و بعد در برابر سرشناسان منطقه و دوستان و آشنايان خود نيز اين عمل را تكرار مىكند و دوران مىكند و انعام مىگيرد . پهلوان از آنچه كه دريافت مىكند انعامى هم به ساز و نقارهچيها مىبخشد و بعد مىتواند از ميدان خارج شود يا در آنجا بماند .
ماندن پهلوان در ميدان نشانه طلبيدن مبارز ديگرى است ، اگر مبارزى به ميدان نيامد او مىتواند همه برمها را به خود اختصاص بدهد ولى معمولا در اين گونه مواقع كدخدا از او مىخواهد تا روز بعد هم صبر كند و چنانچه كسى حاضر به مبارزه با او نگشت تمامى برمها را بردارد .
در گذشتههاى دور پهلوانى كه بىرقيب مىماند يك شال ابريشمى گلدار به رسم جايزه دريافت مىكرد كه آن را دور كمر خود مىبست .
از آنچه كه گذشت مىتوان دريافت كه كشتى جزو سرگرميهاى هميشگى اين مردم بوده است . مقدسى مىنويسد : « ساكنان گيل و ديلم در روزهاى جمعه در اراضى هموار ساحلى ، بازارهائى دارند و در هر دهكده در روز معينى اين بازار برپا مىشود . مردى در آنجا نشسته طنابى در دست دارد و براى هر كسى كه در كشتى غالب شود گرهى به اين طناب مىزند . »
در آن روزگار هر ده داراى يك دسته كشتىگير بود كه عموم جوانان ده را دربر مىگرفت و آنان زير نظر كشتىگير ماهرى كه به نام « سركشتى » ناميده مىشد و داورى مسابقات را به عهده داشت به تمرين مىپرداختند . كشتىگيران در كار خود از شيوههاى متفاوتى پيروى مىكردند و كشتى گيلهمردى در پارهاى نقاط به نام كشتى مازندرانى نيز معروف بود . حضور زنان در ميدان مسابقه گرچه باعث تشويق پهلوانان نيز مىگرديد اما در بعضى از روستاها مانع از آن بود كه كشتىگيران تن خود را برهنه نمايند .
در بعضى از روستاها كشتى از شب چهارشنبهسورى تا روز سيزده فروردين براى انتخاب قهرمان ده ادامه داشت . گاه قهرمانان در مراسم
كتاب گيلان ( فارسى ) — صفحة 651
مساهمون: ابراهيم اصلاح عربانى
ص٦٥١