بياراست .
اعلام 2 / 804 ؛ طبقات 1 / 491 ؛ ريحانه 4 / 369 فيض ؛ مشار ، مؤلفين 5 / 799 ؛ صفا ( 1 ) 5 / 269 ، همانجا ( 3 ) 5 / 1473 نماز آدينه .
سپهسالار 5 / 728 « نماز آدينه : رساله در جواب . . . » ؛ يزد ، شيروانى 4 / 1206 .
صلات جمعه .
از ملا خليل غازى قزوينى ( د 1001 - 1089 ق / 1592 - 1678 م ) فرزند غازى ( - صافى ، هف ) . بخشى از شرح كافى ( صافى ) او است ، كه به گونهاى تنظيم شده كه بتوان آن را رسالهء جداگانهاى به شمار آورد .
در اثبات حرمت نماز آدينه به روزگار غيبت امام معصوم است . و ملا محمد طاهر قمى شيرازى اخبارى ( د 1098 ق / 1687 م ) كه قائل به وجوب عينى آن بود ، ردى بر آن نوشته و او رد اين اخبارى را جواب داده ، و او نيز بر جواب قزوينى ردى نوشته است .
آغاز : الحمد للّه خير الناصرين . . . و بعد چون حكم جهان مطاع . . .
اعلام 1 / 788 ؛ طبقات 11 / 203 و جنگش دربارهء حرمت نماز جمعه ؛ مدرس ، ريحانه 4 / 450 - 452 .
آستان قدس ، خامنهاى 174 ش 565 از سدهء 11 ق ؛ قم ، مسجد اعظم 281 « صلاة الجمعة » ( 2 نسخه ) ش 1359 ، نوشتهء 1085 ق ، 1432 سدهء 11 - 12 .
صلات جمعه .
از محمد بن قاسم ، سدهء 11 ق [ فكرت ] .
آستان قدس ، نامگو 1 / 385 ش 6198 نوشتهء محمد جبلى اصفهانى .
صلات جمعه .
از ملا محمد باقر فرزند محمد اكمل ، وحيد بهبهانى ( د 1205 ق / 1791 م ) .
وى 3 گفتار در اين زمينه دارد ، دوم به عربى و سوم به فارسى است [ ذريعه ] .
در وجوب عينى نبودن آن و استحباب آن .
آغاز : الحمد للّه و الصلاة على محمد و آله .
حكم نماز جمعه در زمان غيبت ، مشهور وجوب . . . است . بلكه دعوى اجماع بر آن شده .
ذريعه 15 / 65 ش 449 ؛ اعلام 3 / 2576 وحيد بهبهانى ؛ طبقات 13 / 171 - 174 ؛ ريحانه 1 / 51 نمايهاى از كارهايش در 20 بند كه اين در ميان آنها نيست ؛ مصفّى المقال 85 .
گلپايگانى ، نامگو 1 / 363 ش 62 / 6 « رساله در نماز جمعه » نوشتهء 1183 ق .
صلحيه .
از ناشناس . شايد از امين مطلق . كه در پايان مىگويد : با توجه به حديث « انما الاعمال بالنيات هبة و الصلح خير ملحوظ . . .
متوجه ترتيب اين رساله شده « صلحيه » ناميد . . .
در « مقدمه » از مسايل خلافى ميان شيعه و سنى با ديد اهل سنت سخن رفته است .
آغاز ( افتاده ) : بر وى كار آورده عمل به اجتهاد او مىنمايد ، ( 56 گ ) .
مشترك 2 / 1130 ( 1 نسخه ) از سدهء 11 قمرى .
صلحيه :
رسالهى . . . . ناشناسى كه خود را از بازماندگان شاه نعمت اللّه ولى ( 834 ق ) مىخواند ، بهرروى نمىتواند پيش از سدهء 10 ق باشد . در دفاع از باورهاى شيعى و امامت به نثر و