« دستور السالكين » ؛ نفيسى 1 / 406 و 540 كارهايش ، از آن ميان « رسالهء عاليه » كه گويا درستش « رسالهء غسليه » باشد ؛ علماى هند 6 بابا داود مشكاتى .
* دستور السالكين . از كبير الدين ، مريد شرف الدين محمد شاهى ،
كه در خواب شيخ پيشگفته را مىبيند ، و به دستور او بدين كار مىپردازد . به نام « دستور السالكين » در 2 « باب » ، هر باب در 4 « مقاله » و 1 « خاتمه » و در پايان « خاتمة الكتاب » مىسازد ( ديباچه ) . در آن از « شرح جام جهاننما » ( هف ) « فتوحات مكيه » و « مونس الفقرا » بهره گرفته و نزديكترين منبع كه ديده شد از جامى ( د 898 ق / 1492 م ) بود .
باب يكم : در بيان آنكه عالم و آدم از براى چيست و بيان منازل عروج و طريق . مقالهء 1 - بيان منزلهء اول عروج و طريق حصول آن ، 2 - بيان منزل دوم و طريق حصول آن ، 3 - منزل سوم ، 4 - منزل چهارم .
باب دوم : در عالم و آدم كه از كجاست و براى چيست و بيان مراتب نزول ، مقالهء 1 - در بيان مراتب نزول خمس ، 2 - در بيان نسبت مراتب مذكوره ، 3 - در معرفت انسان ، 4 - در معرفت عالم . خاتمه در مراتب سر نسبت او ، خاتمة الكتاب در حضور دل .
آغاز : حمد ازلى سزاى ذات لم يزلى است كه وحدتش حامل وجوب . . . خاكپاى اهل يقين ، كبير الدين ، به حضرت عالميان .
مشترك 3 / 1451 .
گنج 2 / 612 .
* دستور السعاده فى معرفة النبوة و الرسالة و الولايه .
از محمد عارف عبد النبى شطارى عثمانى ( - چهارده خانواده ) ، آغاز سدهء 11 ق .
در ديباچه مىگويد « اين كلمهاى است چند ، كه عجالة الوقت در بيان نبوت و ولايت و بيان شطحيات عرفا املا كرده ، كه از كتب متقدمين و متأخرين در رموزات و اشارات ، و از زبان فيض بيان حضرت ارشاد پناهى ، مخدومى و قبله گاهى وارث علوم نبوى ، ابوى ( ق ) مستفاد شده « دستور السعاده . . . » نام نهاد .
آغاز : . . . حمدى سزاى مالك الملكى است كه ملك غيب و شهادت را به انوار آفتاب . . . اما بعد ، بندهء مشتاق لقاى بارى عبد النبى . . .
مشترك 3 / 1452 ؛ علماى هند 134 زندگينامه و نام 47 كار او ، از آن ميان « دستور السعاده فى بيان الولايه » .
دايرة المعارف ش ( 3 ) 2286 عكس .
گنج 2 / 613 .
* دستورالعمل . از ابو المعارف شاه محمد عنايت الله ،
حنفى قادرى شطارى ، قصورى و سپس لاهورى . فرزند پير محمد ، نام او به دو گونه عنايت الله و محمد عنايت آمده است .
« خزينه » مرگش را 1141 ق / 8 - 1729 م آورده ، و پروفسور اقبال مجددى ( حديقه ، لاهورى ، 63 پابرگى ) مىگويد تا 1150 ق / 1737 م زنده بوده است . بهرروى وى خليفهء شاه محمد رضا قادرى شطارى ( - آداب المريدين ) و يكى از عارفان بزرگ شبه قاره بوده است . در ديباچه مىگويد آن را از « جواهر خمس ، سراج السالكين ، اوراد صوفيه ، اسرار الدعوات ، مفتاح الدعوه وجيه الدين گجراتى » گزيده و خود بر آن افزوده