الغافلين . . . ديدم بعضى طالبان حق در طلب صدقاند . . . بعده چند انواع ذكر .
مشترك 3 / 1334 ( 2 نسخه ) .
گنج 2 / 617 .
* تحفة الاذكار .
سلطان محمد فرزند تاج الدين حسن .
آستان قدس ، نامگو 111 نوشتهء 1096 ق .
* تحفة الاصول .
عماد عبد اللّه - تحفهء دردانه .
* تحفهء اعزه .
شيخ محمد جعفر شيرازى شاملى ، مشهور به حاج شيخ آقا . ترجمهء دعاى ابو حمزهء حضرت سجاد ( ع ) است .
آغاز : حمد له . صلات .
* تحفة الامير .
قاضى خدايار فرزند محمد صابر پاى استرشانى ( استرخانى ؟ ) .
آغاز : حمد و سپاس و ثناى بىقياس . . . بعد از حمد ملك و درود نامحدود .
ازبكستان ، تاشكند 8 / 358 .
* تحفة الانساب علوى .
از خواجه عبد الرحيم - بخش زندگىنامه پيران و بزرگان 3 / 2047 .
بيفزاييد : تاشكند ، فارسى ( ابو ريحان ) ( 1 ) 2 / 26 ( 3 نسخه ) .
* تحفة اهل الوصول فى علم الفصول .
از اسماعيل فرزند عبد المؤمن فرزند اسماعيل فرزند عبد الجليل فرزند ابو منصور فرزند ماشاده ، كه پس از مرگ ابو رضى صدر الدين محمد فرزند ابو بكر فرزند يوسف اشنهى ، نوشتههاى عرفانى او را تحرير كرده است ( ديباچه ، شايد اين اشنهى فرزند نگارندهء « غاية الامكان » هف ، فلسفه ) باشد .
آغاز : حمد له . عاقبت . . . بدانيد اى اصحاب و احباب اكرمكم اللّه . . . كه اتفاق نوشتن اين فصول سبب آن بود .
نسخهها 2 / 1074 .
سپهسالار 3 / 355 ش 7 / 1797 نسخهء كهن با تاريخ ساختگى 670 .
* تحفهء بدريه و هديهء قدريه :
هديهء بدريه .
عبد اللّه خويشگى قصورى ، متخلص به عبدى .
( - بحر الفراسه ، در شرح ديوان حافظ ) . به نام شاگرد خود بدر الدين محمّد ( ديباچه ) . بخشبندى نشده در مراتب وجود ، شئونات و اعتبارات . . . و جز آنها .
آغاز : بعد ، از حمد و سپاس خداوندى كه مراتب تعينات را به تنزلات سته منقسم . . . چون تلميذ رشيد مريد بدر الدين محمّد سلمه اللّه . . . . و به « هديهء بدريه و هديهء قدريه » موسوم .
مشترك 3 / 1334 ( 1 نسخه ) ؛ احوال و آثار خويشگى 136 كه از نسخهء آن بىخبر بوده .
* تحفهء بقية اللّه .
محمد كاظم فرزند محمد شفيع هزار جريبى ( د نزديك 1232 ق / 1817 م ) ( - افلاكيه ، ستارهشناسى 4 / 2821 ) . ترجمهء حديثهاى قدسى است .
آغاز حمد له . صلات . . . اما بعد ، چنين گويد بندهء خاطى محمد كاظم بن محمد شفيع .
اعلام 3 / 1890 .
يزد ، شيروانى 2 / 795 ، همانجا 3 / 917 .
* تحفهء دردانهء علم اصول دين :
تحفة الاصول . عماد عبد اللّه ، كه گويا در نيمهء دوم سده يازدهم مىزيسته . نگارندهء « چشمهء خضر » ( هف ) و جز آن . گفتارى است عرفانى ، به نثر و نظم .
نسخهها 2 / 1074 .
نشريه 4 / 446 .