و تبتىها هم آهوانى را كه نزديك آنهاست شكار مىكنند . مشك تبّتى به دو لحاظ بر مشك چينى برترى دارد . يكى آنكه ؛ آهوى مشكدار تبت از « سنبل الطّيب » تغذيه مىكند ، ولى آهوان ناحيه چين از علفهاى ديگر مىخورند . دومين ويژگى مشك تبّتى بر چينى آن است كه تبّتىها نافه مشك را به همان صورت طبيعى خود عرضه مىكنند ولى چينىها در آن غش مىكنند . همچنين سفر دريايى چينيان سبب مرطوب شدن مشك و تنزّل كيفيت آن مىشود . اگر چينىها مشك را در درون نافه به حال خود باقى گذاشته و آن را در كاسههاى سفالى قرار داده در آن را محكم ببندند و به سرزمينهاى عربى بياورند ، به خوبى مشك تبتى خواهد بود .
انواع مشك
بهترين نوع مشك آن است كه آهوى مشك خود را به صخرههاى كوهها مىمالد زيرا مشك مادهاى است كه در ناف آهو جريان پيدا مىكند و مانند خون تازه در نافش جمع مىگردد همانند خونى كه در زخمهاى دمل ( مانند ) جمع مىشود . وقتى اين نافه مىرسد خارش پيدا مىكند و آهو را مىآزارد ، از اين رو خود را به سنگها « صخرهها » مىكشد تا آن كيسه را ( كه زير شكم اوست » پاره كند و ماده داخل آن جارى شود . پس از آن كه ماده خارج شد نافه خشك مىشود و خود را مىگيرد و آن ماده مانند گذشته دوباره درون نافه جمع مىشود .
در تبت مردمانى هستند كه به دنبال مشك مىروند و در اين زمينه شناخت كافى دارند . آنان وقتى مشك را مىيابند آنها را گرفته بهم مىآميزند و جمع مىكنند و در نافهها مىگذارند و سپس اين نافهها را نزد پادشاهانشان مىبرند .
مشكى كه در نافهها يافت مىشود بهترين نوع مشك است . چون در نافه حيوان رشد كرده و رسيده است و بر انواع ديگر مشكها برترى دارد مانند برترى ميوهاى است كه بر روى درخت مىرسد ، بر ميوههايى كه قبل از رسيدن چيده مىشوند ، برترى دارد . انواع ديگر مشك به وسيله يك خار ( تيز ) يا يك تير جمع