همچنين آيه كريمه
ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ
از نظر قيمومت و اينكه بر همه موجودات احاطه معنوى دارد و پيوسته از فيوضات او موجودات بفيض وجود رسيده و بهرهاى از هستى دارند چه آنكه هرگز دو نفر و يا سه نفر با يك ديگر نجوى ننمايند و گفتگوى پنهانى به يكديگر نگويند جز اينكه ثالثى بر دو نفر و يا رابعى بر سه نفر آنان احاطه شهودى و قيمومت نداشته باشد اين از نظر احاطه حقيقى قدس ربوبى است كه بر همه موجودات و عوالم دارد زيرا قوام مخلوق به خالق و آفريدگار است و همه افراد بشر مانند ساير انواع مخلوق و آفريده جهان آفرينند .
همچنين روايت شريفه قريب في بعده بعيد في قربه از نظر اينكه خالق بر حسب لازم احاطه بمخلوق دارد از اين نظر قريب است و از خود آن مخلوق نزديكتر است زيرا مانند سايه و خورشيد كه بر آثار و انوار و اشعه خود احاطه دارد و از طرفى خالق بىنياز از مخلوق است .
بدين جهت مقام خالق بسيار عالى قرار از مقام مخلوق است به همان جهت كه بالاتر است به همان جهت نيز دور تر است از موجودات از نظر اينكه مقام خالق با مخلوق يكسان نخواهد بود و همچنين ساحت قدس ربوبى فوق كل شىء است در اثر احاطه قيوميهئى كه بر مخلوق دارد و از احاطه حقيقى معنوى است و به لحاظ احاطه و قيوميت بر اساس و ريشه پيدايش موجودات است .
قوله
: و لا يقال شىء فوقه امام كل شىء و لا يقال له امام
. از نظر اينكه ساحت قدس ربوبى وجود بحت و بسيط است لا محاله غير محدود و لا حدى است از اين نظر وجود او فوق و خالق اشياء و موجودات جهان است و نيز امام و سبب و علت و خالق همه مخلوقات است و مبدء موجودات در باره او گفته نمىشود كه امام زيرا كه او امام و پيشوا و آفريدگار موجودات و عوالم است .