قوله
: ان ربى لا تغشاه الاوهام و لا تنزل به الشبهات و لا يجار من شىء و لا يجاوره شىء و لا تنزل به الاحداث و لا يسئل عن شىء و لا يندم على شىء
: امام عليه السلام در پاسخ سائل بطور اعتراض و توبيخ ميفرمايد ساحت ربوبى آفريدگار جهان هرگز معرض اوهام و خيالات بىپايه و يا تزلزل خاطر و اختلاف نظر قرار نخواهد گرفت زيرا علم او از شئون علم بذات كبريائى خود مىباشد و علوم بشر اكتسابى است و قابل ترديد و تزلزل و خطاء قرار خواهد گرفت و همه موجودات و مخلوقات مظاهرى از شهود و علم ربوبى است و از ازل به همه موجودات احاطه شهودى و قيوميه داشته و خواهد داشت و فيض وجود بهر موجودى عبارت از ربط و شهود كبريائى است كه تابش نور آن را فرا گرفته .
قوله
: و لا يجار من شىء و لا يجاوره شىء
: هرگز ساحت ربوبى معرض قرار نخواهد گرفت باينكه موجودى به او پناه دهد و يا در جوار و مرادف او باشد بلكه وجود او ازلى و دايم و مخلوقات از عالم خلق هستند همچنين معرض حوادث مانند بشر قرار نخواهد گرفت از صحت و سلامتى و بيمارى و فرسودگى زيرا اين حالات موجودات زمانى مانند بشر است كه از نظر اينكه وجود بشر عارضى است در همه شئون نيز عارضى بوده و از خود فاقد هستى خواهد بود و قوام وجود عاريتى به آنست كه هر لحظه معرض حوادث و عوارض قرار بگيرد .
قوله
: و لا يسئل عن شىء
: هرگز ساحت ربوبى معرض سؤال و مؤاخذه قرار نخواهد گرفت و شرح آن در مورد كريمه
لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ
خواهد آمد .
قوله
: و لا يندم على شىء
: هرگز ساحت ربوبى معرض ندامت و پشيمانى قرار نخواهد گرفت باينكه