امام عليه السّلام فرمود هر موجودى كه محمول باشد معرض قرار گرفته و بموجود ديگرى خود را اضافه و تحميل نموده است زيرا موجودى است كه محتاج به غير مىباشد و لفظ محمول لفظ نقص و باطل است و سبب هتك ساحت كبريائى است كه به خود قيام ندارد و به ديگرى خود را تحميل نموده نقص زياده بر اين تصور نميرود و ساحت كبريائى قائم بذات و مستقل در وجود و همه موجودات قائم باويند و از فيض او بهرمند هستند چگونه ميتوان گفت كه آفريدگار جهان خود را بر موجودى تحميل نموده است بالاخره معناى عرش سعه قدرت و نفوذ حكم است كه به عهده نيروهاى غيبى نهاده شده است .
قوله ( ع )
و الحامل فاعل و هو في اللفظ مدحته .
بلكه حامل به صورت و لفظ صفت مدح و شاهد بر صفت قيام بذات است كه بطور اطلاق ساحت كبريائى حامل همه اشياء و موجودات است و در اثر افاضه وجود بهر يك از موجودات علوى و سفلى و مجرد و مادى وجود آنها وابسته بساحت كبريائى است يعنى هر لحظه از فيوضات او بهرمند هستند و لفظ حامل به اين معنى مدح و صفت كمال است كه قوام همه اشياء و موجودات علوى و قدسى و سفلى همه وابسته بفيوضات ساحت كبريائى است و همه قائم باويند .
و بالاخره حامل به معناى قيام همه اشياء و موجودات به او است اين معنا صحيح و صفت مدح و كمال است همچنين قول قائل باينكه ساحت كبريائى موصوف بصفت فوق و تحت و اعلى و اسفل همه اينها به لحاظ اينكه احاطه بر عوالم دارد و قيوميت صفت فوق و تحت و اعلى و اسفل ساحت كبريائى نسبت به همه عوالم و موجودات يكسان و صحيح است زيرا مفاد اين صفات كمال به معناى احاطه معنوى و قيوميت نسبت به همه اطراف و جوانب عوالم امكانى و موجودات علوى و قدسى و سفلى و مادى است .