و چنانچه گفته شود كه قبل از خلقت عوالم امكانى اسماء و نشانههائى را براى كبريائى خود مقرر فرموده به منظور اينكه امتياز ذاتى بيابد از غير خود اين پنداشت بىاساسى است زيرا ساحت كبريائى در ازل و در همه عوالم امتياز ذاتى از غير خواهد داشت بلكه غيرى جز فرض نبوده و عالم ازل اختصاص بساحت كبريائى دارد و نياز نداشته كه اسمائى را براى امتياز ذاتى خود مقرر فرمايد و به خود پاسخ دهد و خود را در اثر اسماء امتياز داده باشد زيرا ذات كبريائى او واحد واحد بوده و شريك براى او نبوده و همچنين مكانى و مانند و هم مثال نداشته است .
قوله ( ع )
: و لكنه اختار لنفسه اسماء يغيره يدعوه بها لانه اذا لم يدع باسمه لم يعرف .
بلكه اسمائى كه نشانه عظمت و كبريائى او است براى خود اعلام فرموده و صفات واجب و كمال خود را بدين وسيله تعليم نموده كه قدسيان و ارواح مقدسه و ساير پيروان مكتب خداپرستى بفهمند و كمالات و اوصاف او را تشخيص دهند و سبب كمال اهل توحيد گردد و از طريق تعليم و آموزش اسماء و صفات كمال كبريائى ساحت قدس او را بخوانند و نيازهاى خود را درخواست نمايند .
چنانچه صفات و كمال خود را از طريق اسماء و علائم به اهل توحيد اعلام نمىفرمود هرگز ارواح قدسيهئى بكمالات واجب او پى نمىبردند و اعلام اسماء و صفات كمال خود به منظور تعليم و تربيت و بناگذارى مكتب توحيد و نشر كمالات ربوبى در جهان است و چنانچه اسماء و علائم را از كمالات خود اعلام نمىنمود ممكن نبود مخلوقى پى بكمالات و عظمت او ببرد .
و بدين وسيله كمالى كسب نمايد و بوسيله تعليم اسماء و اعلام صفات كبريائى خود نظر ارواح قدسيان و بشر را بسوى ساحت نورانى خود جلب نمود به منظور اينكه از نور كبريائى او بهرمند شوند و مسطورهاى از كمالات او در نظام امكانى تحقق بپذيرد و عوالم امكانى درخشنده و نورانى شوند .