آنان بسعادت خاتمه خواهد يافت از اين رو آنان هميشه مورد قرب رحمت خود قرار خواهد داد و همچنين عاقبت افرادى را كه بشقاوت پايان خواهد يافت از اين رو آنان را مبغوض دارد و آنان را از رحمت خود طرد خواهد فرمود و نيز مفاد محبت و بغض ساحت كبريائى تقرب و بعد از ساحت قدس است .
و سعيد به معناى محبوب به پيشگاه كبريائى است و مبغوض مطرود و باز مانده از مقام قرب است و معناى محبت ساحت كبريائى آنست كه كسى را مورد تقرب قرار دهد و از نظر اينكه محبت و يا بغض از صفات ذاتى حادث بحدوث اسباب آنها است و ساحت كبريائى منزه از حالات ذاتى و عوارض است از اين رو هر كه مورد قرب و محبت كبريائى قرار گيرد از نظر اينكه محبوب بالذات خود ساحت كبريائى است و بتبع بذات كبريائى خود بافرادى كه مقرب به پيشگاه خود باشند و در اثر افعال خود بان نيز محبوب ذات كبريائى خواهند بود .
و مفاد جمله
( فاذا احب اللَّه شيئا لم يبغضه ابدا )
آنست كه محبت ساحت كبريائى باهل ايمان و سعادتمندان صفت حادث بحدوث اطاعت و عمل صالح و علل و اسباب آن صورت ميگيرد و ساحت كبريائى از عوارض منزه خواهد بود بلكه اهل ايمان و تقوى و سعادتمندان محبوب به پيشگاه كبريائى خواهند بود بتبع ذات كبريائى زيرا به ذات قدس خود محبت دارد و بتبع محبت بذات خود باهل ايمان و به گروهى كه مقرب به پيشگاه او هستند محبت بتبع خواهد داشت .
خلاصه محبت ساحت كبريائى باهل ايمان و سعادت از نظر اينكه حادث است و حق تعالى منزه از عوارض و حالات است هرگز محبت بموجودى بطور عارضى نخواهد داشت جز از نظر اينكه ساحت قدس ربوبى بذات كبريائى خود محبت دارد و بتبع آن بموجودى كه مقرب پيشگاه او باشند به تبعيت ذات كبريائى خود مورد محبت قرار خواهد داد .
محبت ساحت آفريدگار باهل ايمان صفت فعل نيست تا اينكه گفته شود منتزع
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 423
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص٤٢٣