قوله ( ع ) : و للَّه الفضل مبدئا و معيدا ثم ان اللَّه و له الحمد افتتح الحمد لنفسه و ختم امر الدنيا و محل الآخرة بالحمد لنفسه فقال
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
:
بيان حمد و اختصاص اهليت ساحت كبريائى به حمد و ثناء است هم چنان كه ابتداء هر سورهاى از سورههاى قرآنى به حمد و ثناء و رحمت عام و خاص آغاز فرموده است همچنين پايان امور دنيا و همچنين عالم قيامت بذكر حمد و مدح و ثناء و ذكر نعمتهاى آغاز مىشود و ادامه مىيابد از جمله شاهد بر حمد و مدح آنست كه در عالم قيامت در باره بشر از اولين و آخرين داورى و قضاوت خواهد فرمود و در نتيجه همه افراد از اولين و آخرين از سعداء و اشقياء بمنازل خود وارد شده فرشتگان مقرب و اولياء به حمد و مدح و ثناء ساحت كبريائى اعلام خواهند نمود بسپاس اينكه مورد فضل قرار گرفتهاند .
محتمل است جمله (
وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
) مراد فرشتگان مقرب و اولياء باشند كه به منظور مقام كبريائى او را مدح و حمد و ثناء گويند زيرا حمد به لحاظ انعام و فضل آفريدگار در حقيقت حمد ساحت كبريائى به تبع بوده و در مقابل نعمتها و فضل بىشمار قيام بشكر نمودهاند بلكه حمد حقيقى و قيام باداء شكر منعم حقيقى شكر ذات كبريائى است از نظر عظمت و قدس صفات ذات كبريائى خواهد بود .
و استفاده مىشود كه فرشتگان و اهل ايمان كامل پيوسته اشتغال به حمد و مدح ثناء خواهند داشت و حمد و تسبيح ساحت كبريائى سبب التذاد و ابتهاج و سرور آنان خواهد بود نتيجه اينكه ساحت كبريائى آغاز امر دنيا و خاتمه آن را و همچنين امور آخرت را به حمد و ثناء ساحت كبريائى خود نهاده است و افتتاح و خلقت موجودات از كتم عدم شايان مدح و حمد است و حمد و ثناء در مبدء و منتهى اختصاص بساحت عظمت آفريدگار دارد .