همچنين در ادعيه از ساير امامان عليهم السلام نقل شده كه در سجده شكر سخنانى گويند و طلب عفو نمايند هم چنان كه از امام موسى بن جعفر عليهما السلام در سجده ميگويد
( رب انى عصيتك بلسانى و لو شئت و عزتك لأخرستني و عصيتك ببصرى و لو شئت و عزتك لأكمهتني )
هم چنان كه از رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم رسيده كه ميفرمود در هر شبانه روز هفتاد بار طلب مغفرت مىنمايم .
پاسخ آنست كه رسولان و اولياء خاصه از نظر اينكه اوقات آنان پيوسته مشغول متوجه بساحت كبريائى است و همچنين خاطر آنان متوجه بعظمت و قهر او است و همه اوقات شريف آنان صرف عبادت مىشود و چنانچه برههاى از زمان بامور دنيوى و رفع حاجتهاى زندگى صرف نمايند آن را انحراف و لغزشى پندارند با تأثر خاطر در مقام عذر خواهى از آن اعمال برميآيند و از شواهد و انقياد و اطاعت است كه اين گونه امور را غفلت از توجه بساحت قدس ربوبى قرار ميدهند .
و نيز نظر باينكه نعمتهاى كبريائى زياده از مقام شكرگزارى است و قابل سپاسگزارى نخواهد بود و اعمال صالح نيز كفايت از شكر نمينمايد بلكه آن نيز نعمتى است كه بايد از آن سپاسگزارد .
از بيان گذشته استفاده شد كه موسى عليه السّلام پاسخ از بيان حقيقت منحصر باظهار آثار و افعال ساحت پروردگار است زيرا تعريف حقيقت موجد بنفس حقيقت آن امكان ناپذير است طريقى ندارد جز اينكه ساحت او را تعريف نمايد بوجود آثار وجودى او و ضمنا معلوم است كه عاقل و خردمند مىفهمد كه از اين چنين حقيقت مجهول الكنه نميتوان پاسخ گفت جز بآثار او و پس از عجز فرعون در مقام تهديد موسى عليه السّلام بر آمد و گفت (
لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ
)
قوله ( ع ) : لان من كانت السماوات و الارض فطرته و ما فيهن و ما بينهن و هو الصانع لهن فلا مدفع لقدرته :
بيان نمونهاى از آثار خلقت و نظام پهناور كرات بيكران جهان است كه