روح قدس و بدن و جوارح پيوسته صرف عبادت قلبى و جوارحى مىنمايند و لحظهاى از توجه بساحت كبريائى غفلت نمىروند و بر حسب معرفت آنان نيز بايد چنين باشد بر اساس لحظاتى چند كه صرف امور عادى و دنيوى مىنمايد كه طبعا صرف توجه از ساحت كبريائى است اين خود نقصى است و تصورى است در مقام عبوديت بدين جهت در مقام اعتذار بر مىآيند كه جبران آن عدم توجه بشود در حقيقت براى جبران و تدارك غفلت از توجه و صرف توجه بساحت كبريائى است كه به هيچ چيز توجه ننمايد .
و از نظر اينكه قلوب تابناك آنان مملو از توجه بساحت قدس است لحظات چندى كه صرف امور مىنمايند آن را غفلت و عدم توجه قرار ميدهند و در مقام عذر خواهى برميآيند .
قوله ( ع ) : و نستهديه لمراشد امورنا :
از جمله اظهار عبوديت آنست كه از ساحت كبريائى در خواست مىنمايد كه بفضل بىنهايت خود ما را و پيروان مكتب قرآن هدايت فرمايد و برشد و صلاح وفور و نجاح امور دنيا و آخرت ما ميسر گردد و بدين وسيله موقعيت در دنيا و سعادت اخروى را نصيب ما فرمايد .
قوله ( ع ) : و نعوذ من سيئات اعمالنا و نستغفر للذنوب التى سبقت منا :
همچنين از خطايا و لغزشها و قصور در اداء وظايف كه از ما سر زده و از گناهان كه پيروان مكتب قرآن مرتكب شدهاند طلب عفو و مغفورت مىنماييم كه از فضل و كرم ساحت كبريائى خود ما را موحد ميفرمايد مورد عقوبت قرار ندهد و صرف نظر فرمايد .
گفته شده چگونه امام معصوم كه از معاصى و گناهان پاك و منزه است طلب مغفرت مىنمايد و بلغزشها و به سيئات اعمال تلويحا اقرار مىنمايد .
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 228
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص٢٢٨