رسول جعفريان
اختلاف نظر فقها در مسألهء غنا در دورهء صفوى
بحث از غنا در دورهء صفوى
در كنار بحثهاى گستردهاى كه در دورهء صفوى در باب نماز جمعه و در دايرهاى محدودتر ، دربارهء مصرف توتون و تنباكو صورت گرفت يكى ديگر از مباحث جنجالى دورهء صفوى در ميان علما ، بحث از حكم « غنا » در فقه اسلامى بوده است .
برخى چنين گفتهاند كه نخستين بار اين مسأله را ملّا محمّد باقر خراسانى معروف به محقّق سبزوارى ( م 1090 ه . ق ) در رسالهاى مستقل مطرح كرده است . 1 احمد تونى ( م 1083 ه . ق ) - كه چند سالى پيش از محقّق در گذشته - برادر فاضل تونى ( م 1071 ه . ق ) معاصرِ ديگر محقّق سبزوارى ، رسالهاى مستقل در باب مسألهء غنا داشته كه متن آن بر جاى نمانده است . در اين كه كدام يك از اين دو رساله ، مقدّم بر ديگرى بوده است ، نمىتوان سخن گفت ؛ تنها مىتوان گفت ، احتمال آن مىرود كه تونى پس از آنكه محقّق سبزوارى مطالبى در اين باره در كفاية الاحكام يا رسالهاى ديگر داشته ، آن رساله را نوشته باشد .
آنچه را سبزوارى در كتاب كفايه در اين باره مطرح كرده و شبيه آن را فيض كاشانى در برخى از آثارش آورده و پيش و پس از آن ، شمارى از عالمان عارف مسلك مطرح كردهاند و پيش از آن در فقه شيعه سابقه نداشته ، آن است كه حكم حرمت را روى مطلقِ غنا نبرده و به همين دليل با مباح يا مستحب دانستن خواندن قرآن با آواز - بر