ملّامحسن فيض در مفاتيح الشرايع گويد : « 1 »
قول مشهور بريدن چهار شاهرگ گردن را در ذبح كردن حيوان ، واجب دانسته است . سپس چنين اظهار نظر مىكند : بر اساس دلالت روايت صحيح « 2 » ، در ذبح حيوان ، قطع حلقوم ، كافى است ، و بريدن چهار رگ گردن ، لازم نيست ، فيض سپس گويد :
محقّق حلّى ، و شهيد ثانى به اين نظر و فتوا گرايش دارند .
در اينجا مناسب مىنمايد كه نظر و تمايل به اين فتوا را در كتاب شرايع محقّق و شرح لمعهء شهيد دوّم دنبال كنيم .
محقّق حلّى در كتاب ذباحه گويد : « 3 »
و لا يجزى قطع بعضها ( اى بعض الاوداج ) مع الامكان . هذا فى قول مشهور ، و فى الرواية : اذا قطع الحلقوم و خرج الدم فلا بأس چنان كه ملاحظه مىفرمائيد : وى بريدن برخى از آن چهار عضو را كافى نمىداند ، و آن را به مشهور فقها استناد مىدهد كه تا حد امكان ، بريدن چهار رگ را لازم مىدانند ، و سپس روايت معتبرى را نقل مىكند مبنى بر اين كه :
هرگاه حلقوم حيوان ، بريده شود ، و خون بيرون آيد ( و جارى گردد ) ، اشكالى ندارد ، ( و خوردن آن ذبيحه حلال است ) .
مراد محقّق از آن روايت معتبر ، صحيحهء زيد شحام است ، كه قبلًا گذشت .
ملّامحسن فيض به همان روايت عمل كرده است ، و پيش از وى ، ابن جنيد اسكافى ، در ذبح حيوان ، بريدن حلقوم را كافى دانسته است ، ولى مشهور فقها به مفهوم روايت عبدالرحمن حجاج استناد كرده است . در آن روايت آمده است كه :
« اذا فُرِىَ الاوداج فلا بأس » يعنى هرگاه شاهرگها بريده شدند ، خوردن ذبيحه
هامش
( 1 ) - شرايع الاسلام ، چاپ دار الاضواء ، بيروت ، ج 3 ، ص 205 .
( 2 ) آن روايت صحيح اين است : اذا قطع الحلقوم و خرج الدم ، فلا بأس .
( 3 ) - ج 2 ، ص 201 .