و كفارهء قضاى ماه رمضان كه بعد از عصر افطار كرده باشد ، طعام دادن ده مسكين است ، و اگر از آن عاجز باشد سه روز روزه بگيرد . و احتياط ، آن است كه اگر بعد از زوال افطار كند و قبل از عصر ، نيز كفاره بدهد .
درِ هفتم : در ذكر فوات روزه و تلافى آن
هر كه روزهء واجبى از او فوت شود - به سبب مرض يا سفر يا حيض يا نفاس يا سهو يا نسيان يا ارتداد يا غلبهء خواب پيش از نيّت - ، بايد كه قضا كند اگر ميسّر شود . پس اگر بيمارى بميرد پيش از بِهْ شدن ، قضا به جهت او واجب نيست . و اگر مرضش مستمر شود تا ماه رمضان ديگر ، كفاره مىدهد براى هر روزى مُدّى « 1 » . و احتياط آن است كه قضا نيز بكند . و اگر بِهْ شود و تأخير قضا كند بىعذرى تا سال ديگر ، قضا مىكند و كفاره نيز مىدهد به مدّ « 2 » .
و هر كه قضا بر او واجب شد و او را ميسّر شد و نكرد تا مُرد ، ولىّ او قضا مىكند به جهت او . و به جهت مسافر و مرتد نيز ولىّ قضا مىكند و اگر چه خودش را ميسّر نشده باشد . و ولىّ ، پسر بزرگتر است .
و قضا را متفرّق مىتوان كرد ، و تأخير نيز جايز است ، و نيّت ترتيب نيز شرط نيست ، و اولى آن است كه تأخير نكند و پياپى بگيرد .
و هر كه بر ذمّهء « 3 » او روزهء واجبى باشد ، روزهء مستحب نگيرد تا از قضاى واجب فارغ شود . و مستحب است كه قضاى سه روزِ سنت را
هامش
( 1 ) . نسخهء « خ » : « به مدّى » .
( 2 ) . نسخهء « م » : « به مد مىدهد » .
( 3 ) . نسخهء « م » : « ذمت » .