درِ هشتم : در آداب دادن زكات و شرايط آن
بايد كه زكات را به قصد قربت بدهد و مبادرت كند در دادن بعد از تمامى سال در نقدين و انعام ، و بعد از دِرَويدن و چيدن يا حَرَسْ كردن در غلات . و اگر سبب تأخير ، انتظار مستحق يا افضل مستحقين باشد يا خواهد كه بسط كند بر اصناف ، اولى آن است كه از مال خود جدا كند و الّا اگر تلف شود ضامن است ، مگر آنكه انتظار كشد كه مويز يا تمر « 1 » شود .
و در همهء زكوات ، دادن قيمت جايز است الّا در انعام كه احتياط آن است كه از عين بدهد مگر آنكه فرض معين را نداشته باشد .
و گوسفندى كه به زكات مىدهد بايد كه كمتر از شش ماه نداشته باشد . اگر بُز باشد كمتر از دو ساله نباشد . و بايد كه بيمار و معيوب و بسيار پير نباشد .
و مستحب است كه از هر مالى ، فردِ بهتر آن را اختيار كند براى دادن و به اهل آن شهر بدهد ؛ چرا كه چشم درويشان آنجا به آن دوخته مىباشد .
و بايد كه كمتر از آنچه در نصاب اوّل واجب مىشود در زكات مال ، يا كمتر از صاع در زكات فطر به كسى ندهد . و اهل تجمل « 2 » را مخصوص گرداند به فرستادن انعام به جهت ايشان . و لازم نيست كه اظهار كند كه اين زكات است ، نه به اهل تجمل و نه به غير ايشان .
و بايد كه منت ننهد و آزار نرساند و آنچه مىدهد حقير شمرد تا به ثواب آن فايز گردد . وَاللَّهُ الْمُوَفِّقُ وَ الْمُعِين .
به انجام رسيد رسالهء « ترجمة الزكاة » . وَ الْحَمْدُ للِّه أَوَّلًا وَ آخِراً .
هامش
( 1 ) . خرما .
( 2 ) . جاه و جلال .