بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ *
سپاس و ستايش مر خداى را عز و جل كه از ماهها ، ماه رمضان را برگزيد پس موسم « 1 » روزهء اين امت مرحومه گردانيد ، و از عبادات ، روزه را به خود اختصاص فرمود و جزا دادن آن را به خود اضافه نمود كه « الصَّوْمُ لِي وَ أَنَا أَجْزِي بِهِ » « 2 » .
و درود نامعدود بر روان انبيا و اوليا و ائمّهء هدى ، خصوصاً پيغمبر ما و اهل بيت او كه در شب قدر به مزيد كرامتها مخصوص گرديدند و آنچه در تمام سال خواهد شد در آن شب ديدند ، و آن شب بهتر بود ايشان را از هزار ماه از سائر ايام دهر كه :
« لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ »
« 3 »
.
هامش
( 1 ) . وقت و زمان چيزى .
( 2 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « م » و « خ » : « يعنى روزه مخصوص من است و ديگرى را در آن شركت نيست ، و من به خداوندى خود جزاى آن را مىدهم . بعضى از عرفا گفتهاند كه اختصاص نسبت روزه از ميان عبادات به نفس جليل خود ، آن است كه در روزه ريا نمىرود چنانكه در عبادات ديگر ؛ يعنى صوم واجب » . كافى ، ج 4 ، ص 63 ، ح 6 ؛ وسائلالشيعه ، ج 10 ، ص 397 ، ح 13679 .
( 3 ) . قدر ، آيهء 3 .