و آن ، جاى كافران و مشركان و منكران است كه در او مخلّد خواهند بود و هرگز بيرون نخواهند آمد . و مؤمنى كه گناه كبيره كرده باشد و بىتوبه مُرده ، و نه او را شفاعتى دريافته و نه رحمتى رسيده ، پس به قدر گناه ، عقوبت خواهد كشيد يا كمتر از آن ، و به شفاعت سيد انبيا و ائمهء هدى عليهم السلام يا علما و صلحا و اتقيا و رحمت خداى بيرون خواهد آمد و به بهشت قرار خواهد گرفت .
حقتعالى ما را و برادران مؤمن ما را « 1 » از دوزخ در پناه خود بداراد « 2 » و شفاعت پيغمبر و ائمهء معصومين عليهم السلام روزى گرداناد ؛ « بِمَنِّهِ و جُودِهِ » .
و شفاعت آن است كه كسى در دنيا با مؤمن بهشتى ، علاقه محكم كرده باشد به هدايت و اهتدا يا افاده و استفاده يا محبت بسيار يا معونت و نصرت يا غم و اندوه خوردن در مصيبت او يا امثال آن .
پس آن مؤمن بهشتى در آخرت گويد : بار خدايا ! در فلان روز اين شخص را بر خيرى داشتم و او به عمل آورد ، يا او مرا بر خيرى داشت و من به فعل آوردم ، يا مدد من كرد در فلان كار خير ، يا محنت و اندوه به او « 3 » رسيده در مصيبت من ؛ پس بى او « 4 » ، به بهشت نمىروم . پس حقتعالى به سبب كرامت آن مؤمنِ بهشتى ، آن گناهكار را بيامرزد و با او رفيق گرداند .
و صاحب شفاعت كبرى پيغمبر ماست صلى الله عليه و آله و سلم ، و ديگران را به طفيل آن حضرت شفاعتهاى جزئى باشد .
هامش
( 1 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « برادران ما را » ؛ نسخهء « ث » : « برادران مؤمن را » .
( 2 ) . نسخهء « م » و « ث » : « دارد » .
( 3 ) . نسخهء « م » : « به دو » .
( 4 ) . نسخهء « م » : « پس من بى او » .