شيوهء نگارش كتاب ترجمهء تفسير طبرى را كه در نيمهء دوّم قرن چهارم هجرى بوسيلهء برخى علما و فقهاى ماوراء النّهر از تازى به پارسى درآمده است همچون ديگر گزارههاى كلام خدا بايد به دو بخش متمايز تقسيم كرد ؛ زيرا زبانى را كه گزارشگران قرآن در برگرداندن آيات آسمانى به كار مىبردهاند از زبان قصّهها جداست . در زبان گزارش دقّت وسواسآميز رعايت امانت 1 بسا كه طرز سخن مترجم را از زبان رايج روزگار او دور مىسازد و به پيروى از نحو قرآن و ترجمهء واژه به واژهء آيات آن مىكشاند .
مقدّمهء كتاب 2 با حمد حضرت بارى آغاز مىشود و صفت كتاب و وصف ترجمهاش در پى مىآيد ، با قصّهء جمع كردن قرآن ، و عدد سورههاى مكّى و مدنيش ، و شمار آيهها و كلمات و حرفهايش . سپس ترجمهء سورهء فاتحه ذكر مىشود . ازين پس بناى كار كتاب برآوردن ترجمهء آيات هر سوره است و ذكر قصّهها و حكايتهايى كه بدان راجع مىشود .
گفتگو در باب زبان اين قصّهها مجالس ديگر مىخواهد ، امّا اينك دربارهء زبان ترجمهء كتاب اين موارد قابل ذكر است :
آوردن عبارت « بازگشتيم به قرآن » بعد از ترجمه و تفسير چند آيه . اين مورد در جاى جاى كتاب ديده مىشود .
يادنامه طبرى ( فارسى ) — صفحة 587
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص٥٨٧