اين محله قرار داشت . در دنيا كتابهايى به خوبى كتابهاى اين كتابخانه وجود نداشت . همهء آنها به خط معتبر ائمه بود ، ولى در آتش سوزى محلههاى كرخ به هنگام ورود طغرل بيك ، نخستين پادشاه سلجوقى به بغداد در سال 447 اين كتابها طعمهء حريق شد . گمان مىرود كه شمارى از كتابهاى اين كتابخانه كه در محلهء شيعه نشين كرخ بغداد براى شيعيان تأسيس و وقف آنان شد ، همان كتب ادعيهاى بود ، كه قدماى اصحاب ائمه از ايشان روايت كردهاند . نويسندگان كتب رجالى در زندگىنامهء هر يك از اين اصحاب تصريح كردهاند كه هركدام ايشان كتابى داشتهاند كه از آن به كتاب الادعيه تعبير كرده و طريق روايت آن را از مؤلفش ذكر نمودهاند .
به هر حال ، اين كتابهاى دعا كه با عناوين عمومى و خصوصى در كتابخانهء شاپور وجود داشتهاند تماماً ، آنطور كه ياقوت شرح مىدهد ، طعمهء حريق شدند اما همانگونه كه در جلد 2 ، ص 134 الذريعه توضيح داديم ، ادعيه و اذكار و زياراتى كه اين كتابها دربر داشت به ما رسيده و مواد و محتواى كتابهاى قدما تا به امروز باقى مانده است ، چرا كه ساليان درازى پيش از تاريخ وقوع آتش زدن اين كتابخانه جمعى از علماى بزرگ كتابهايى را در ادعيه و اعمال و زيارات تأليف كردند و تمام مطالب آن كتابهاى ادعيه را از آنها استخراج نمودند . كتابهايى كه پيش از آتش سوزى از روى آن كتاب دعاها نوشته شد عيناً تاكنون برجاى مانده است ؛ مانند كتاب الدعاء شيخ كلينى ( متوفاى 329 ) ، كامل الزيارة ابن قولويه ( متوفاى 360 ) ، كتاب الدعاء و المزار شيخ صدوق ( متوفاى 381 ) ، كتاب المزار شيخ مفيد ( متوفاى 413 ) و كتاب روضة العابدين از كراجكى ( متوفاى 449 ) كه براى فرزندش موسى نوشته است . شيخ شمس الدين محمد جبعى ، جدّ شيخ بهائى ، از اين كتاب نقل كرده و مجلسى در بحار
شناخت نامه محدث قمى ( فارسى ) — صفحة 242
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص٢٤٢