همچنين فرموده است : « الدعاء مُخّ العبادة و أفضَل عبادة و أفضل عبادة أُمّتي بعد قراءة القرآن الدعا ، ثمّ قرأ : ادعوني أستجب لكم . . . تا آخر آيه » . بر اساس تحقيق علما ، وجه افضليت دعا اين است كه حالت دعا و ذكر نزديكترين حالات بندگان به حضرت ربوبى است .
گرچه خداوند از رگ گردن به بندگانش نزديكتر است اما آنها از او غافل و بىخبرند و به وسيلهء دعا ، و ذكر ، حجاب ميان دعاكننده و رب الارباب مرتفع مىشود . به همين علت است كه مىبينيم شارع مقدس به دعا بيش از هر چيز ديگر اهتمام ورزيده است .
براى هر لحظهاى از لحظات روز و شب و براى هر يك از روزهاى هفته يا ماهها يا سالها و يا عمر ، دعاهاى مخصوصى گذاشته و براى هريك از حالات انسان و براى هر كارى كه مىخواهد انجام دهد و براى تمامى خواستههاى دنيوى يا اخروى و براى كليهء اعمال معمولى يا عبادى و يا معاملاتى او وظايفى از دعا و ذكر مقرر كرده است .
چنانكه براى استجابت دعا و تأثير آن شرايط و آدابى قرار داده كه جز با مراعات آنها فايدهاى از دعا نصيب انسان نمىشود و نورانيت قلب و تهذيب نفس كه مطلوب دعاست حاصل نمىشود . بسيارى از اين وظايف و آداب به ما رسيده است . اين اهتمام نسبت به دعا از همان عصر پيامبر و اعصار ائمه عليهم السلام آغاز شد و به روزگار غيبت صغرى منتهى شد .
در طول اين مدت خداوند از سر لطف بر بندگانش و اجراى خواستهء خود ، جمع كثيرى از نيكان پاك را كه در كتاب خود از ايشان به قريههاى آشكار تعبير فرموده است به عرصه هستى آورد و آنان از معادن علوم نبوى درّ و مرواريدها را استخراج كردند و در نهايت احتياط آنها را در كتابها و اصول مصحح خود كه براى جلوگيرى از تغيير و تبديل ، غالباً آنها را در محضر ائمهء خود و با املاى ايشان مىنوشتند ، ثبت كردند . مثلًا در حديث معتبرى كه مشايخ بزرگ به اسانيد عالى خود از ابوالوضاح روايت كردهاند و سيد رضىالدين على بن طاوس در مهج الدعوات به هنگام ذكر دعاى جوشن صغير كه از ادعيه منسوب به امام ابوابراهيم موسى بن جعفر الامام
شناخت نامه محدث قمى ( فارسى ) — صفحة 240
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص٢٤٠