بادوام ، شايد كه پروردگارتان بدى شما را ناديده بگيرد .
از ديدگاه قرآن توبه كسى قبول است كه داراى شرائط ويژهاى باشد :
إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ، وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً
« 1 »
همانا بر خداست توبه كسانى را بپذيرد كه از روى نادانى كار بد كنند آنگاه به زودى توبه نمايند پس خدا توبه آنها را مىپذيرد و خدا عليم و حكيم است و قبول نيست توبهء كسانى كه كارهاى بد مىكنند تا وقتى كه مرگ يكى از آنها فرارسد و بگويد اكنون توبه كردم ، همچنين قبول نيست توبه كسانى كه مىميرند در حالىكه كافرند ، براى آنها عذاب دردناكى آماده كردهايم .
طبق اين آيات شريفه قبولى توبه شرائط خاصى دارد كه عبارتند از :
1 - توبه بايد از گناهى باشد كه از روى جهالت و نادانى انجام گرفته است و البته منظور از جهالت در اينجا اين نيست كه گناه بودن آن عمل را نمىدانست بلكه منظور اين است كه بر سبيل عناد با خدا و در مقام معارضه با حقتعالى آن عمل را انجام نداده باشد ممكن است انسان گناهى را مرتكب شود اما نه به عنوان عناد با خدا بلكه از روى هوى و هوس كه خود نوعى جهالت است در چنين صورتى است كه اگر واقعا توبه كند توبه او پذيرفته مىشود اما اگر گناه را در مقام معارضه با خدا و با انگيزه عناد و لجاجت مرتكب شد ، معلوم نيست كه خداوند توبه از چنين گناهى را قبول كند .
2 - توبه بايد زود انجام بگيرد و انسان حق ندارد توبه را به تأخير بياندازد البته در
هامش
( 1 ) - سوره نساء ، آيات 17 و 18 .