طبق مضمون و شأن نزول اين آيه نمرود در مقابل استدلال ابراهيم به اينكه خدا زنده مىكند و مىميراند دستور داد كه دو نفر از محكومين به اعدام را حاضر كردند سپس دستور داد يكى را كشتند و ديگرى را آزاد كردند آنگاه رو به ابراهيم گفت من نيز زنده مىكنم و مىميرانم ! ابراهيم سخن را عوض كرد و با يك مقدمه جدلى نمرود را مغلوب و ساكت نمود .
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ
« 1 »
پس هركس با تو درباره آن ( نبوت ) پس از علم و يقينى كه بر تو حاصل شده ، محاجه كند پس بگو بيائيد فراخوانيم پسران ما و پسران شما و زنان ما و زنان شما و جانهاى ما و جانهاى شما را سپس مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار بدهيم .
در اين آيه كه به آيهء مباهله معروف است پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و إله و سلم ماموريت مىيابد در مقابل نصاراى نجران كه به مقام محاجه و مناظره با پيامبر آمده بودند ، آنها را به مباهله دعوت كند به اين صورت كه دو طرف عزيزترين كسان خود را فراخوانند و در مقابل يكديگر قرار گيرند آنگاه هركسى را كه از دو طرف دروغ مىگويد نفرين كنند . در مقابل اين دعوت نصاراى نجران عقبنشينى كردند و مغلوب شدند .
از مجموع اين بحثها معلوم شد كه قرآن كريم در پيامرسانى خود از روش برهان و جدل نيز استفاده كرده است و با اين روش مطالب خود را به اثبات رسانيده و مخالف را مغلوب نموده و به اصطلاح قطع كرده است .
هامش
( 1 ) - سوره آل عمران ، آيه 61 .