مورد رحمت قرار بگيريد .
بطوريكه ملاحظه مىفرمائيد خداوند در اين آيه كريمه مردم را به هنگام قرائت قرآن به دو چيز امر كرده است :
1 - « استماع » كه به معنى گوش دادن است و اين غير از ( سماع ) است كه به معنى مطلق شنيدن مىباشد . در استماع توجه به معنى و مفهوم كلام هم وجود دارد .
2 - « انصات » كه به معناى سكوت توأم با توجه است و مطلق سكوت را انصات نمىگويند .
طبق اين دستور لازم است كه موقع تلاوت قرآن مردم گوش جان به آن بسپارند و مجرد سكوت و شنيدن آيات بدون توجه به معنى و مفهوم آن كافى نيست و نمىتواند رحمت الهى را سبب شود .
مفسران در باره اينكه چه موقع سكوت و گوش دادن به قرآن واجب و چه موقع مستحب است مطالبى دارند كه ما خلاصهاى را از آنچه كه مرحوم طبرسى گفته است در اينجا مىآوريم :
گفته شده است كه منظور آيه هنگام نماز پشت سر امام جماعت است كه مؤمنين بايد ساكت باشند و به قرائت او گوش بدهند اين سخن از ابن عباس و ابن مسعود و سعيد بن جبير و سعيد بن مسيب و مجاهد و زهرى نقل شده و همين مطلب از امام باقر عليه السلام نيز روايت شده است .
و گفته شده كه منظور ، سكوت هنگام خوانده شدن خطبه نماز جمعه است و اين سخن از عطا و عمر و بن دينار و زيد بن اسلم نقل شده و بعضىها گفتهاند كه منظور آيه هم نماز و هم خطبه است .
شيخ ابو جعفر رحمة الله عليه فرموده است : قوىترين قولها همان قول اول است زيرا حالتى كه در آن سكوت براى قرائت قرآن واجب است تنها در حال قرائت امام جماعت در نماز است .
سيرى در علوم قرآن ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: يعقوب جعفرى
ص١٤٧