همانا حق تلاوت درنگ كردن هنگام ذكر بهشت و جهنم است كه اولى را از خدا طلب كند و در دومى به خدا پناه ببرد .
از مجموع مطالب بالا نتيجه مىگيريم كه سه نوع تلاوت داريم :
1 - تلاوت خدا بر پيامبر
2 - تلاوت پيامبر بر مردم
3 - تلاوت مردم ميان خودشان
و باز نتيجه مىگيريم كه تلاوت مخصوص متون مذهبى است و آن در مرحله اول تدبر و تفكر در مضمون آن متن و در مرحله بعدى عمل كردن به آن را به دنبال دارد .
قرائت :
قرائت به معناى خواندن است و لفظ « قرآن » نيز از آن مشتق شده است . « 1 » بايد دانست كه قرائت با مطالعه تفاوت دارد در مطالعه تنها وجود ذهنى مكتوب حاصل مىشود ولى در قرائت علاوه بر وجود ذهنى ، وجود لفظى مكتوب نيز ملحوظ مىباشد و بايد متن موردنظر از طريق مخارج حروف و دهان و زبان اداء شود .
در مورد قرآن قرائت يعنى اداء حروف و كلمات از مخارج آن و بوسيله زبان و دهان موضوعيت دارد .
قرائت قرآن امرى ممدوح و مطلوب است و قرآن خود به آن دستور داده است ، طبق اين دستور هر مقدار كه براى انسان ميسور شود و فراهم باشد بايد قرائت قرآن كند :
عَلِمَ أَنْ لَنْ تُحْصُوهُ فَتابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ مِنْكُمْ مَرْضى وَ آخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ آخَرُونَ
هامش
( 1 ) - اين موضوع راى در بخش اول همين كتاب بحث كردهايم ، بدانجا رجوع كنيد .