صلهء ميمى
هر گاه ما قبل ميم جمع ، مضموم و ما بعدش متحرك باشد در حال وصل ، حرف « واو » و اگر ما قبلش مكسور باشد ، حرف « ياء » لفظا بدان ملحق سازند و آن را صلهء ميمى گويند كه در اختلاف قرائات به كار ميرود مانند : عليكم - عليهم كه عليكمو - عليهمي خوانده مىشود ليكن اولى حفظ رسم الخط قرآن است .
حفص راوى عاصم فقط در كلماتيكه بعد از ميم جمع ، هاء ضمير باشد صله داده يعنى باشباع خوانده .
مانند : أسقيناكمه - قدّمتمه - سمعتمه - سئلتمه - رأيتمه - كه
فَأَسْقَيْناكُمُوهُ
-
قَدَّمْتُمُوهُ
-
سَمِعْتُمُوهُ
-
سَأَلْتُمُوهُ
-
رَأَيْتُمُوهُ
خوانده و در رسم الخط قرآن نيز با « واو » نگاشته شده است .
حمزه و خلف و يعقوب و اعمش كلمات زير و نظائر آن را بنا بر اصل كه ضمير متصل ( هم ) است در حال وقف و وصل هر يك در مواضعى و يا چند نفر از آنان متفقا و عاصم در موارد اندكى ، بضم هاء و سكون ميم قرائت كردهاند :
إِلَيْهِمْ
( إليهم ) -
فِيهِمْ
( فيهم ) -
عَلَيْهِمْ
( عليهم ) -
مِثْلَيْهِمْ
( مثليهم ) -
أَهْلِيهِمْ
( أهليهم ) -
بِأَيْدِيهِمْ
( بأيديهم ) -
لَدَيْهِمْ
( لديهم ) -
يُوَفِّيهِمُ
( يوفّيهم ) -
مِنْ تَحْتِهِمْ
( من تحتهم ) -
نُرِيهِمْ
( نريهم ) .
ابن كثير و كسائى و دورى كلمات نامبردهء بالا و امثال آن را در بعضى مواضع برابر رسم الخط قرآن بكسر هاء و سكون ميم مانند « إليهم » و در برخى مواضع بضم هاء و سكون ميم مانند « يوفّيهم » تلاوت كردهاند .
عبد الرحمن بن هرمز اعرج كلمات فوق و نظائر آن را در مواضعى هنگام وصل ، بكسر هاء و ضم ميم مانند « عليهم » خوانده .