متصوفان و فقهاى شافعيه است . وى تأليفات زيادى دارد و در مكه در گذشته . مؤلف از فتوحات مكيه محى الدين عربى استفاده كرده ؛ اما آنچه در تفسير مشاهده مىشود ، تبيين ظواهر آيات و تكيه بر قواعد لفظى است ؛
2 . التفسير الفريد للقرآن المجيد ، از محمد عبد المنعم الجمال ( تأليف 1374 ق ) .
اين تفسير به زبان عربى در چهار جلد تأليف شده و مؤلف مىكوشد بين علم و دين جمع كند . در اين تفسير به علم الحديث و لغت توجه خاص شده است ؛
3 . الاكليل على مدارك التنزيل ، تأليف محمد عبد الحق اللّه آبادى ( متوفاى 1333 ق ) . وى در فقه حنفى و در عقايد اشعرى است . اين تفسير به زبان عربى در هفت جلد با گرايش بيانى تأليف شده و در واقع خلاصهاى از تفسير كشاف زمخشرى با افزودن مباحث ادبى ، ديدگاههاى نحويها و قرائات است ؛
4 . تيسير الكريم الرحمن في تفسير كلام المنّان ، تأليف عبد الرحمن بن ناصر آل سعدى ( متوفاى 1376 ق ) از اهل سنت و حنبلى است . اين تفسير نيز در هفت جلد در دمشق در سال 1365 ق ) به چاپ رسيده است و شيوهاش روايى ، اما بسيار ساده بوده و به توضيح آيه و الفاظ و استفاده از اقوال سلف پرداخته است .
آشنايى با تاريخ تفسير و مفسران ( فارسى ) — صفحة 353
مساهمون: حسين علوى مهر
ص٣٥٣