« واو » خماسية المراتب ، سباعية الحروف است ؛ چه تكرار ظاهر - كه مرتبهء درجه است - در مرتبهء بيّنات - كه باطن « 1 » دقيقه است - يا در بعضى از مراتب بطون - كه ثانيه و ثالثه و رابعه و خامسه است - موجب اسقاط نمىشود « 2 » - چنانچه در حرف « الف » « 3 » دانسته آمد - بلكه منشأ اعتبار و مناط ارتفاع است . « 4 » فلهذا هر يك از « واو » و « ميم » و « نون » را در اقليم نطقى كلامى كه به منزلهء قلب عالم حرفى است ، دايرهء تامّه گرفته‌اند ؛ و در اقليم رقمى كتابى - كه در آن عالم منزلهء جسد دارد « 5 » - صورت « واو » دايره‌اى است تامّه بر رأس خطّى - بل قوسى - اصغر از نصف دور ؛ و موضوع است مانند « باء » از براى قلم اعلى و يد « 6 » يمنى كه عقل اوّل است ، بل از براى جملگى « 7 » عالم عقل ، ولى نه بما هو هو ، و نه به اعتبار طلب اشراق و قبول فيض از جناب متعالى نور الانوار - كه آن جهت و آن اعتبار در موضوع له « 8 » « باء » « 9 » ملحوظ بوده است - بلكه به « 10 » اعتبار فعليت وجوب مستفاد و شعاع ضوء مستعار و به حسب اضافهء افاضيه « 11 » و نسبت اشراق بر سافلات . و من حيث عدد الدرجة : تامّ و زوج الفرد . و « 12 » من حيث مرتبة الدقيقة : عدد كامل و نهايت ثانيهء عدد و « 13 » فرد اوّل . و همچنين من حيث مجموع المرتبتين : فرد اوّل است . و همچنين من حيث المراتب - باسرها - كه صد و هفتاد و سه است . و « زاء » « 14 » مانند « جيم » موضوع آمده از براى نفس اولى كه نفس كلّ است ، بل از