ورد
؛ دعايى كه كسى همه روزه مىخواند و بر آن مداومت مىكند .
فضل و كرم ، كردِ تست ، جود و سخا وِردِ تست * دولت ، شاگردِ تست ، جوهرِ عقل اوستاد
[ منوچهرى ]
در طريقت همين دو بايد وِرد * اوّل أَلْحَمْد و آخِر استغفار
[ سنايى ]
گفت شخصى خوب ورد آوردهيى * ليك سوراخِ دعا گم كردهيى
[ مثنوى 4 / 2222 ص 409 ]
شعرِ نظامى ، شكر افشان شده * ورد غزالانِ غزلخوان شده
[ نظامى ]
منم كه گوشهء ميخانه ، خانقاهِ من است * دعاىِ پيرِ مغان ، وردِ صبحگاهِ من است
[ ديوان حافظ غزل 54 / 1 ص 124 ]
صوفىِ ما كه ز وِردِ سحرى مست شدى * شامگاهش نگران باش كه سرخوش باشد
[ ديوان حافظ غزل 155 / 2 ص 326 ]
گفتم : دعاىِ دولتِ او ، وردِ حافظ است * گفت : اين دعا ، ملايكِ هفت آسمان كنند
[ حافظ غزل 193 / 9 ص 402 ]
مرو به خواب كه حافظ به بارگاهِ قبول * ز وردِ نيم شب و درسِ صبحگاه رسيد
[ حافظ غزل 237 / 9 ص 490 ]
به هيچ وردِ دگر نيست حاجتِ حافظ * دعاىِ نيم شب و وردِ صبحگاهت بس
[ حافظ ، غزل 263 / 8 ص 542 ]
شوقِ لبت بُرد ، از يادِ حافظ * درسِ شبانه ، وِردِ سحرگاه
[ حافظ غزل 409 / 7 ص 834 ]
مبتّر
؛ دم بريده ، بىفرزند ، ناقص :
ملك ، منطقِ الطيرِ طيّار دارند * نه ژاژِ مُبَتَّر كه طيّان نمايد
[ خاقانى ]