اقتضاى تفضّل و احسان دارد و آن از كيفيّات متّعلّق به مزاج است و خداى تعالى از آن منزّه است و اطلاق آن بر خداوند مجاز مىباشد .
برخى از محقّقان ، رحمت را از صفات ذات دانستهاند و آن رسانيدن خير و بر طرف كردن شرّ است .
و باز گفتهاند : رحمت ، ترك عقوبت از كسى است كه مستوجب كيفر است و « سبقت رحمتى غضبى » تقدّم و سبق رحمت خداوند را بيان مىدارد .
[ كشّاف اصطلاحات الفنون ]
كمرِ كوه ، كم است از كمرِ مور آنجا * نااميد از درِ رحمت مشو ، اى باده پرست
[ حافظ ، غزل 21 / 4 ص 58 ]
يا رب اندر دلِ آن خسروِ شيرين انداز * كه به رحمت گذرى بر سرِ فرهاد كند
[ غزل 185 / 4 ص 386 ]
چو پيرِ سالكِ عشقت به مى حواله كند * بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا مىباش
[ غزل 269 / 3 ص 554 ]
عفو الهى بكند كارِ خويش * مژدهء رحمت برساند سروش
[ غزل 279 / 2 ص 574 ]
به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ور نه * كشش چو نَبْوَد از آن سو ، چه سود كوشيدن ؟
[ غزل 385 / 8 ص 876 ]
بيار باده كه دوشم ، سروشِ عالَمِ غيب * نويد داد كه عام است فيضِ رحمتِ او
[ غزل 397 / 4 ص 810 ]
نمىكنم گِلهِيى ليكن ابرِ رحمتِ دوست * به كشتزارِ جگر تشنگان ، نداد نمى
[ غزل 462 / 9 ص 940 ]
مصوّر
؛ [ ع ، اسم مفعول ] از « تصوير » صورت داده شده ، نقش كرده ، نقّاشى شده ، داراى صورت
ذكر
؛ ياد كردن ، تذكار ، گفتن ، بر زبان راندن مقابل صمت ، نماز ، دعا ، طاعت ،