و در قصيدهسرائى طبعى قادر بهم رسانيده و از شعراى زمان محمد شاه بشمار آمده ، و اين غزل از او است :
كسى كه روى ترا رشگ ماه تابان كرد * به روى خوب تو مايل مرا دلوجان كرد
بيك نمودن رخ جان ز دست خلق گرفت * بيك فشاندن مو عالمى پريشان كرد
بدهر زيستنم دور از تو مشكل بود * اميد وصل تو بس كار بر من آسان كرد
بهاى بوسه طلب كرد جان و من دادم * رقيب بدگهرش عاقبت پشيمان كرد
ز هجر روى نكوى تو اى مه تابان * بيا بديدهء دريا نگر چه طوفان كرد
* ( 591 - تولد ملا نظر على طالقانى طهرانى ) *
وى ، چنان كه در « الذريعة 1 : 269 » و برخى از جلدهاى ديگر فرموده ؛ فرزند سلطان محمد ، و خود از علما و فقهاء والاشان بوده كه در اين سال متولد شده و در نزد شيخ انصارى درس خوانده و در طهران سكونت نموده و آنجا بمواعظ منبرى اشتغال داشته چنان كه در محل مرقوم وى را بفقيه اصولى واعظ حافظ قرآن حكيم وجيه وصف نموده ، و تأليفاتى دارد :
اول « كتابى در اجتماع امر و نهى » . دويم كتاب « طراز المصائب » در مقتل . سيم كتاب « كاشف الاسرار » . چهارم كتاب « مناط الاحكام » . و پس از مدت شصت و شش سال عمر در سنه هزار و سيصد و شش در مشهد مقدس ، بلاعقب وفات كرده .